Cem
@Rogojin
Ekşi sözlük/rogojin
Öğretmen
Lisans
Istanbul
Üsküdar, 4 Eylül
2367 okur puanı
Mayıs 2014 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Ahmet Büklü ile tanışma kitabım olan Varamayan, bu yazarın bu kadar çok sevilmesinin neden doğru bir şey olduğunu gösteriyor: kısa, kendi başlarına uçup giden ve bu kadar kısa bir kitaptan beklenmeyecek denli enerji dolu bu güzel hikâyeler, türk öyküsü adına okuduğumuz nice hikâyenin neden bu hissi veremediğini de düşündürüyor. Betimlemek, hisleri anlatmak, yazarın siyasi açıdan kime veya neye bağı varsa hikâyeyi o yöne bükmek adına hikâyeye hasar veren, hatta onu bozan kalem oynatmaların ne kadar gereksiz olduğunu gösteriyor. Bu hikâyelerde Ahmet Büke'nin muhakkak ki senelere yayılmış hikâye anlatıcılığı mahareti ve bu hikâyeleri yazarak geliştirdiği kalemin sadelikler içerisine serpiştirdiği bütün güzelliklerle anılması gerekiyor. Beni şaşırtan şey, kitabın uzun öyküsü olan Varamayan Ahmet'ten sonraki yazarın ikinci kısımdaki daha kısa hikâyelerin hızını, derinliğini artıran bir edebi yetkinlik göstermesi oldu. Yeni yazarların denemeye, yanılmaya, yeniden denemeye hakları var, bir anlamda eskizleri ile edebiyata girişiyor onlar. Ahmet Büke ise senelerdir edebiyat yazıyor olmanın getirdiği bir güzellikle kitabını ağır, yavaş bir başlangıçtan neşeli, kederli, güzel bir hıza doğru sürükleyerek kitabı bir çeşit zirveye taşıyarak kalemini orada bırakıyor. Ne anlatıldığı kadar, nasıl anlatıldığı da önemli diyen bir okur için Ahmet Büke'nin nasıl'ı hem güzel, hem dikkat çekici, hem de okuması çok keyifli.
Barış Bıçakçı'dan sonra Ahmet Büke de edebiyatımızı sevmek, sevmeye devam etmek, edebiyattan ümidini kesmemek için yeni bir vesile oldu. Ben kendi adıma mutlu oldum. Ne mutlu pandemi sonrası her şey yıkılırken , ah Henry Palace ve ah o göktaşı, edebiyat sevenlere, edebiyat okuyabilenlere, dünya yıkılsa da ölmeden Anna Karenina okumak zorundayız diyen elli yaş üstü
Reklam
Puan vermedi
SİPER SANATI
Alışmak geliyor, çıkmıştır yola
Bıkmadan ölmek yok, insanlarından.
Geçmiş aradan şunca zaman
Burada hayat var mıdır, vardır
Hiç kimse olmasa da.
Üzülürüm diye gitmediğin yer
Doğduğun sokak, büyüdüğün ev-
Göç alan şehirler gibi gözlerin
Yeşil bir harmandan dönersin her gün
Hep aynı sevinçle, pek bilmediğin.
Güneşi ezanla alıp bırakan
Senin tertemiz dilin ve dinin
Geçerken içinden dağ köylerinin
Dünya döndükçe dönecek olan
Görürsün orada kalplerden derin-
Şiirler yazıyorsun şimdi sadece
Kendinden habersiz akan ırmaklar.
Diyelim hayat, nasılsın edebiyat?
Güzellikler ortadan yürüyüp gider
Dokunamazsın ona, merhaba keder.
İnsan insana anlatamaz derdini
Denedin, olmadı, değil mi?
SOLDA SIFIR
Temiz hava diyordu doktorlar, illa temiz hava
Gülmüştüm bense ormancının verem olduğunu duyduğumda
Devletin ona verdiği o yemyeşil üniformasıyla
Bir kertenkele gibi gidip geliyordu koridorlarda.
Ben de oradaydım, göğsümde hırlayan o köpek de
Biliyordum elbette
Baba yarısıdır ölüm, götürür bizi parka
Geri getirmez ama kalırız oracıkta...
