Cem
@Rogojin
Ekşi sözlük/rogojin
Şu anda okuduğu kitaplar
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Kartal Kitap Fuarı'nda Serkan Türk'ün Cem Kalender'le yaptığı söyleşide neden hikâye mi, dil mi sorusunu sorduğunu bu kitabı okuduktan sonra daha iyi anladım.
Bu kitap yazarın 2. çalışması. İlk kitabı Klan'ın gördüğü ilgiden sonra, ikinci kitap zorlamış olmalı Cem Kalender'i.
Ömer Türkeş bu kitabı ölmeden önce okunması gereken 140 kitap arasına almış. İnşallah doğru hatırlıyorumdur.
Kitabı bitireli daha az bir zaman oldu, ancak şunu önceden, hemen söyleyeyim: burada Cem Kalender hem öykü hem dil diyor. Bu eseri en çok öne çıkaracak ögesi dili kullanımı olabilir. Edebiyatla ilgili gerçek, daha derin bilgileri olan insanların doğru tespitler yapabileceği bir eser bu. Kayıp Gergedanlar'daki gibi burada da psikanalizle ilgili bir çok şey dönüyor. Eser üç karakter tarafından anlatılıyor. Bu karakterlerden İnan'ı konuştururken yazar dille oynamanın verdiği zevkleri zirvelerde yaşıyor, çünkü bilinç akışı, düşünce akışı, zihin kamaşması mübarek her şey var. Eserin etkileyiciğinin ilk sebebi de işte bu dil kullanımı. Konu basit, sıradan; ve ama dile getirilişi bu sıradanlığı değiştiriyor, onu güzelleştiriyor, okuması keyif verici bir hâle sokuyor. İnan'ın, Gonca'nın söyledikleri, yorumları, algılayışları, üzerine konuşulacak bir çok şey koyuyor ortaya belki, ama bendeki yorgunlukla ben ancak okuyup geçtim diyebilirim. İnsanların çok mahremlerine, derinlerine inip oralarda hep aynı şeyi görmek de yoruyor, ya da oraya işaret edilişi... İnan'ın kitabın sonlarındaki mahkemesi de ilginç.
Bu kitap ve Kayıp Gergedanlar yazarın 'önce hikâye' demeye başlamasından önceki son çalışmaları. Mazarin mavisi ve az da olsa okuduğum Çürüme bu iki kitaptaki dil, düşünce, kurguları kenara bırakmış görünüyor.
Cem Kalender'in insan bedeni, zihni; bunlardaki karmaşalar, kimliklerin tarumar
İlginç bir kitaptı. Aynı zamanda yavanlıklarla doluydu. Araya katılmış erotizmin gereksizliği de negatif bir nokta. Bununla beraber Verity karakteri üzerinden anneliğe böyle ikircikli bir bakış yer yer geriyor. En güzeli, kesinlikle unutulacak olması. Bina yangınları, merdivenlerden düşmeler, sağlık sorunları ve yalnızlık dolu yaşlılığa giriş günlerimi böyle kitaplarla kutlamanın güzel yanları da var: her şey unutuluyor, hayat akar diyebiliyoruz. Kaç günümüz daha var? Tekel bayii önlerinde, küçük cafelerde, kahvaltı ve öğle yemeklerinde mini gıybetlerle geçen ömrümüz son istasyona doğru insanlarla cıvıldıyor.
Sözün özü; hayır, bu kitap o kitap değil. İyi okumalar.
Tevfik Uyar'ın son kitabı Çözülme, bir önceki kitabı Kızıl Sürgün gibi sosyal mesajlar içeren, sosyal adaletsizliğin sonuçları üzerine bir eser. Çok güçlü bir eser değil, belki daha uzun yazılmalıydı. Kolay bir eser hissi veriyor ve bu daha uzun ve daha derinlikli işlenmeyi talep eden bir konunun çabucak gelişmesi, ilerlemesi ve çözülmesi sebebiyle olumlu değil olumsuz bir anlam içeriyor. Yazarın bilim kurgu öykülerinde gördüğümüz hayal gücünün son iki eserinde yerini daha güncel, daha gündelik meselelere bıraktığını belki söyleyebiliriz. Bilim kurgu bu eserlerde bir fon, bir öge olarak evet var, ancak kitapların temel öyküleme biçimi bilim kurgu değil. Böylece kitap bittiğinde hızla meydana gelmiş, akıp gitmiş, "çözülmüş" bir kitap olduğunu anlıyoruz Çözülme'nin. Kitaptaki olaylar, karakterler, sırlar, işleyiş hızla olup bitiyor. Kızıl Sürgün'de de anlatım aynı olsa bile karakterlerin daha az olması, olayların daha sade olması ritmi bozmuyordu. Burada bir aksama söz konusu.
Tevfik Uyar'ı izleyip okuyup da sevmeyen var mı bilmiyorum. Bundan sonra ne yazacağını merak ediyorum.
