Rûbar Elî
@Rubar_Ali
Sal diborin wek libên tizbiyê
Her wêneyek selewatek e
Kara Kitap iki kere okunur mu?Edebiyat
Galip'in arayışına yeniden ortak olmak enteresan bir zevkti. Orhan Pamuk'u tekrar okumak bu sene yaptığım en güzel eylemlerden biriydi sanırım. Kitapta gözümden kaçan epey güzel noktalar vardı öyle ki bu sefer altını çizdiğim çok farklı bölümler yakaladım. Bunlardan biri de Pamuk'un ödüllü senaryosu 'Gizli Yüz'dü. Öyle ki çaktırmadan hatta çok çaktırarak Galip bize aslında Gizli Yüz'ün iskeletini anlatıyor. Kitabı okumayanlar için söylemek istediğim tek şey "Kitap çok zor", "Çok ağır", "Çok karışık" vs. gibi sözlere aldırış etmeden kitabı alıp acele etmeden okumaları. Dereye, havuza veya denize girmeden önce hafifçe ayaklarımızla suyu önce bir ölçeriz ve genellikle su vücut ısımızdan daha düşük olduğu için hafiften bir ürpeririz ve girmek ile girmemek arasında ufak da olsa git gel yaşarız fakat suya girdikten sonra sudan çıkmak istemeyiz. Orhan Pamuk'un tüm eserleri öyledir (Kırmızı Saçlı Kadın hariç o çok daha hızlı çeker okuyucuyu çünkü hiç yormaz) su gibidir çekimser bırakır belki bazen vazgeçirmeye çok çalışır fakat içine girdikten sonra da zeka ile ördüğü olayın içinde herhangi bir karakter ile birlikte hareket ettiğini görür insan. Kitap inanılmaz bir çalışma ürünü olduğunu zaten içindeki tarihi, sosyolojik, psikolojik, oryantal bilgilerden gösteriyor. Peki ama ikinci kere niçin okunur? Bu soruya vereceğim cevap oldukça pragmatist. Yazmak, yazabilmek için. Okumanın yetmediği kişilerin, Umberto Eco'nun da tabiri ile anlatı ormanlarına dalmak isteyenlerin bu handa mola verip dinlenmesi oldukça iyi olacaktır. Galip ile Rüya'nın aslında ikili ilişkilerin en temel kişileri olduğunu (Karakterlerin yeri değişebilir yani başka bir hikayede Rüya, Galip'i arayabilir veya kaybedebilir.) söyleyebilirim. Orhan Pamuk'un en sevdiğim yanı insanların kendilerine bile
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Danasîna Pirtûka Fahrî Ayhan ya bi navê "Bêhna Sêvê"Kurdî
Helbet ji navê pirtûkê jî diyar e ku çîrokeke Helepçê tê de heye lê ezê ne li ser çîroka Helepçe binivîsim.
Çîrokên vê pirtûkê digel ku di sala 2012'an de hatine nivîsîn jî bi min di warê nûjeniyê de gelekî serkeftî hatin. Nivîskar diyar e li ser çîrokan serê xwe êşandiye. Ne tenê xwestiye çîrok binivîse xwestiye çîrokên xwe bixemilîne û wan bi awayekî xurt di mêjiyê xwendevan de bi cî bike. Hevokên xurt, bûyerên nêzî jiyanê û vegotineke samîmî heye di çîrokan de.
Di van salên dawî de gelek pirtûkên çîrokan derketin ya rastî digel ku ez nivîskaran û edebiyata Kurdî mafdar jî dibînim ez bi xwendina gelekan pir aciz bûm lewra mixabin zehfê wan ji rêzê bûn û di hûnandina wan de pirsgirêkên gelekî mezin hebûn. Ez ne rexnevanekî gelekî jêhatî me û serkeftî me lêbelê dikarim bibêjim gelek nivîskarên sereke, yên her çiqas kêm be jî di ekranan de derdikevin pêşiya me dema min pirtûkên wan dixwendin xeyalên min bi serî li zinaran diketin û di dawiya pirtûkan de ez hem ji nivîskar hem ji xwe û herî zehf jî ji weşanxaneyan aciz dibûm. Helbet berevajiya van hestên ne baş hestên xweş û bi hêvî jî bi min re çêdibûn carinan. Weke min li jor got ez ne rexnegirekî têr û tije me di warê Kurdî de û ev tenê fikrên takekesî ne bila ev baş bê zanîn ji bo kes xeberan ji min re nebêje. Helbet min çîroknûsê weke Mehmet Dîcle, Bextiyar Elî, Lokman Ayebe, Mehmet Şarman... jî naskir û hêvîyên min gelekî gelekî bilind bûn. Îcar ez werim ser meseleya xwe digel ku ev pirtûk deh sal berê hatiye nivîsîn jî ji gelek pirtûkên ku îsal çapbûne serkeftîtir û nûjentir bû ji her hêlê ve. Ya rastî min ji xwe re di dilê xwe de got ger deh sal berê çîrokên wî wisa bin (bila hêviyên pir mezin li cem we çênebin li gor dema xwe -bi min- serkeftî bûn) niha ciwamêr çîrokên gelekî xweş nivîsandiye! Lêbelê mixabin min
Rexne û Şîroveyeke kurt di derbarê pirtûka Rojbîn Özkan 'Qenewîç'ê deKurdî
Şîroveya Pirtûka Qenewîçê
Ji ber ku nivîskar jin e bivê nevê lehengên pirtûkê jî bi gelemperî jin in û bi rastî ev tişt gelekî li xweşa min çû lewra nivîskarên jin pir kêm in di wêjeya Kurdî de û em dikarin bibêjin lehengên jin jî gelekî kêm in di wêjeya Kurdî de.
Zimanê nivîskar heta tu bixwazî xwerû bû, kesên ku nû dest bi xwendina Kurdî kiribin ez bawer im ev pirtûk derb e ji bo wan. Çîrokên wê germ bûn û bi şêweya nûjen hatine nivîsandin. Ne çîrokên dirêj in û mirov pê aciz jî nabe. Lêbelê digel ku ziman xwerû bû, çîrok kurt bûn û germ bûn jî mixabin ezê nikaribim ji aliyê şêwe û vegotinê de pesnê pirtûkê bidim. Herwiha digel ku çîrok bi şêweya nûjen hatine nivîsandin jî ji aliyê şayesandin, xurtbûna lehengan û xemilandina hevokan ve pirtûk qels bû. Helbet ev tiştekî gelekî asayî ye lewra dibe ku armanceke nivîskar î bi vî rengî tune be jixwe. Ez pirtûkê pêşniyar dikim ji ber ku ziman ne giran e, ji ber ku çîrok kurt in û mirov aciz nakin, ji ber ku leheng bi gelemperî jin in û mirov di çavê nivîskareke jin de lehengên jin dibîne û dinase...
Kêmasî helbet di warê vegotin(şêwe, zimanê edebî) û dewlemendiya bûyeran ve hebû ango bûyer dişibiyan hevdû, dawiya çîrokan dihat texmînkirin.
Belkî ne hedê min bin ev şîrove/rexne lê divê nivîskar bi rexneyan xwe bi pêştir bixe. Yek ji armanca van danasîn, rexne û şîroveyan jî ew e ku bi awayekî nivîskar bi van şîroveyan û rexneyan bihese û xwe bi pêş bixe. Sihet xweş Rojbîn Özkan û mal ava weşanxaneya Nûbiharê