Fırat Özbey
@Rubashov
Neyse! Acelesı yoktu... biraz düşünebilirdim... Berlope'lardan ayrılalı yıllar geçmişti... Küçük André'den... büyümüş olmalıydı herhalde iğrenç velet!... Başka bir yerde getir-götür yapıyor olmalıydı... başka patronlara... belki kurdele işinde değildi artık... beraber sık sık geliyorduk bu tarafa... şuraya, tam olarak havuza yakın, soldaki banka... öğle topunu bekliyorduk... beraberce çıraklık yaptığımız o zamanlar çok eskide kalmıştı bile... sıçayım! Ne çabuk yaşlanıyor çocuk dediğin şey! Bakınmıştım sağa sola, tesadüfen bulurum diye Küçük André'yi... satıcı bir çocuk, artık Berlope'ta çalışmadığını söylemişti... Sentier'de çalışıyormuş... "Genç eleman" olarak girmiş işe... arada görür gibi oluyordum kemerlerin altında... ama yok!... O değildi!... Belki de kırpık değildi artık... Tepesi yani, o dönemlerdeki gibi... belki teyzesi de yoktu artık!.. Muhakkak bir yerlerde ekmeğinin peşinden koşuyordu!.. Mutluluğunun... Belki de bir daha hiç görmeyecektim onu... belki gitmişti toptan... anlatılan o hikâyelerden birinin içine girmişti ruhuyla bedeni... Ah! Çok kötü bir şey ya... genç de olsa insan, ilk kez fark ettiğinde... yolda nasıl kaybedildiğini insanların... bir daha görülmeyecek arkadaşlar... hiçbir zaman... Rüya gibi yok olduklarını... bittiğini... toz olduğunu... insanın kendisinin de kaybolacağını... uzun zaman sonra bir gün... ama mutlaka... Feci bir sağanak halindeki şeylerin, insanların... günlerin... geçen şekillerin... hiç durmadan... Bütün pislikler, dilenciler, tuhaf tipler, herifler gezinen şu kemerlerin altında... kelebek gözlükleri, şemsiyeleri ve tasmalı itleriyle... bunları görmeyeceğiz işte bir daha... geçiyorlar bile... diğerleriyle bir rüyadalar, dirsek dirseğe... gidecekler... hüzünlü gerçekten... rezillik!.. Vitrinlerin önünden geçen masumlar...
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Sizin Ferdinand, hata ruhunuzu eziyor şüphesiz! Hatta pek çok kişide yaptığı gibi sizden de koca bir 'hiçbir şey' çıkartıyor ortaya. Büyük, içgüdüsel karmaşadan doğar verimli düşünceler! Her şeyin başıdır bu Ferdinand!.. Geç kalırsan geçmiş olsun!.. Korkarım her daim mantık çöplüğünde kalırsın! Valla sen bilirsin!
hikâye dediğin adamı alkolden daha fena iter suça!.. Yemek yiyecek dişleri kalmamıştı, güve yeniği gibi, gözlüklerini okutmuşlardı... hâlâ sıkıp duruyorlardı! İnanılacak gibi değildi zırvaları... yavaş yavaş aynı hale geleceğimi görüyordum...
Atlı karıncaya geri döndük, org ve dağların olduğu... eğlence bitmemişti... kestirmek iyi gelmişti... sihirliydi bir kere... bambaşka bir dünya... görülmemiş, duyulmamış!.. ciddi olmayan bir görüntü gibi... Aniden bir daha hiç yakalanmayacakmışım gibi geldi... eski bir anı haline gelmişim hatırlanması mümkün olmayan, endişe edecek hiçbir şeyim yokmuş artık, bir daha kimse beni bulamayacakmış gibi...
Adam hep gülümsüyordu ama sıradan bir gülümseme değildi onunki... mikrop saçıyordu...