Yapacak hiçbir şey yoktu, duyacak hiçbir şey yoktu, görecek hiçbir şey yoktu, her yerde ve sürekli olarak insanın çevresinde hiçlik, zamandan ve mekandan mutlak anlamda yoksun bir boşluk vardı.
Kimi doğa manzarasında kendimizi görürüz ve içimiz güzel bir şekilde titrer; en güzel ikizimiz budur.
…
“Doğada mutlaka daha yüce ve daha güzel şeyler vardır; ama bu, benim içinde var, bana aşina, bununla kan bağım, hatta fazlası bile var”, diye bilene ne mutlu.