Ravza Yıldız
@Rvzyldz
Dedim:artık bilgiden yana eksiğim yok;
Şu dünyanın sırrına ermişim az çok.
Derken aklım geldi başıma, bir de baktım:
Ömrüm gelip geçmiş, hiçbir şey bildiğim yok.
Ömer Hayyam
Şu anda okuduğu kitap
Her halükârda bir soruya cevap bulunmuştu. Asla, insan dünyada hiçbir sebeple acısının artmasını dileyemezdi. Acı konusunda tek bir şey isteyebilirdi: Durmasını. Dünyada fiziksel acı kadar kötü bir şey yoktu. Acı karşısında kahramanlar yoktu, kahramanlık yoktu.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
O meşhur alıntı..Alıntı
Ve herkes öldürür sevdiğini,
Bunu böyle bilin,
Kimi hazin bir bakışla öldürür,
Kimi latif bir sözle,
Korkaklar öperek öldürür,
Yürekliler kılıç darbeleriyle!
And all men kill the thing they love,
By all let this be heard,
Some do it with a bitter look,
Some with a flattering word,
The coward does it with a kiss,
The brave man with a sword
Biz ise ilerler gibiydik el yordamıyla,
Bataklığın o kirli karanlığında:
Dilimiz varmadı ne dua etmeye,
Ne de cefamızı hafifletmeye:
İçimizden bir parça kopmuştu,
Ve o kopan şeyin adı Umut'tu
We were as men who through a fen
Of filthy darkness grope:
We did not dare to breathe a prayer,
Or to give our anguish scope:
Something was dead in each of us,
And what was dead was Hope.
Günler geçer, haftalar,aylar ve yıllar geçer, sonunda da saniyeler geçmez olur da, kafa bir takıldı mı sılaya! Sıcak terletir, soğuk üşütür, humma sayıklatır, sıla büyücü gibi çeker. İş yakalanmamakta. Yakalandın mı bu özleyişe bitmiştir artık.
Kaçarken görülürsen vuracaklarmış.. kervan yutan çöle bir düştün mü cehennem avuntusu bile kalmayacak, o kilometreleri, kilometreleri, dağlardan, yarlardan, azgın nehirlerden geçen kilometreleri aşmak bir mucize istermiş. eninde sonunda yakalanıp bir köpek gibi, köpekliği hak ederek gebertilmek varmış.. düşünemezsin ki bunları. Büyülenmişsin bir kere. Hem de ne ile? Kâh bir çift kara göz veya hasta bir ana hayaliyle, fakat bazen de bir dere boyu, bir çınar altı, bir.. bir.. işte böyle bir sefil kahve hayaliyle.
Kitabı az önce bitirdim ve ardından duvarla bir süre bakıştık…
Livaneli’nin okuduğum üçüncü eseri. Artık bu yazarın okuru olayların içine çekme kabiliyetinin ne kadar zirvede olduğundan bahsetmeyeceğim. Sadece okuduğum bu üç romanda da olaylar ya bir gazeteci tarafından araştırılıyor ya bir arkadaş ya da bu hikayeyi merak eden üçüncü bir kişi… gerçek olaylardan yola çıkılarak anlatılan bu romanlarda ekstra bir araştırma yapma ihtiyacı doğuyor ister istemez.
Kitap neyi anlatıyor? Psikolojik temellerle bezeli bana göre bir şizofren tanısı rahat alabilecek bir bireyin anlatımlarına şahit oluyorsunuz. Buradan sonrası belki biraz kitabı okumamış olanlar için okunmaması gereken bir paragraf olacaktır. Ben uyarımı şimdiden yapayım.
İlk başta Ahmet’i obsesif kimliğiyle tanıyorsunuz. Hafif hafif zaman algısını yitirdiği okuyucuya hissettiriliyor. Bir kadının adı cinayetiyle yolları kesişen ve kitabın en sonunda öğrenebildiğimiz genç bir gazeteci Pelin. Başta sadece bu kadının nasıl öldürüldüğü üzerine ilerliyor kitap. Sonra kitaba asıl adını veren kardeşinin hikayesine tanık oluyorsunuz. Zaman zaman Ahmet’in fazla betimlemeleri olayları ağırdan alarak anlatması Pelin’i bırakın sizi bile çileden çıkartıyor. Ayyy diyorsunuz anlat be adam bi geri gidiyorsun bir de ileri.
Yani ara sıra da şüphe etmiyor değilsiniz bu kitabın asıl konusu Arzu mu yoksa Mehmet mi?
.
.
.
Yoksa Ahmet mi?
Hikayenin akıcılığına diyecek bir şey yok. O zaten sizi içerisine çekiyor. Benim hala bile anlamlandıramadığım sabahları uyanırken halden hale girdiği rüyaları. Bir türlü herhangi bir zemine oturtamadım ne yazık ki. Peki bunlar neden belirtildi o zaman?
Kitap özellikle psikolojiyle ilgili okuma-çalışma yapan insanların dikkatini çekecek nitelikte ve kitabı incelemeye itiyor.
Bilmiyorum hep aynı
