Tuğçe
@Sadecekendisi
25 Kasım 1991
3721 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Hepimiz, her şeyde aşağı yukarıyız!Edebiyat
Eser efsane bir düşüşü, karakterin bir dosta anlatması söylevinde, size anlatıyor insanlar.. Yüksekte, en yüksekte ki insanoğlunun, kendini çözümlemesi ârı bir dille, yakarak anlatılıyor bir ceza yargıcı tarafından.. Bayıldım.. Okurken, herkes kendinden bir parça bulacaktır eminim.. Özellikle önemsemek ve duyumsamak zincirleri altında..
Baptiste, bir kızın ölümüne seyirci ve sessiz kalarak başlıyor düşüşe.. Ben, kendini iyilik ve vicdan timsali sanan ben, bıraktım, aktı gitti o kız diyor.. Çözülme buradan itibaren başlıyor..
Eserde ki ana tema : Yargılanmamak adına iyi oluyoruz, yargılanmamak adına suç işlemiyoruz. Aslında hepsi içimizde ama biz bir kesim tarafından yargılanmamak için iyiyiz'di bence.. Baktığım da ; Camus'un yargıları keskin ama gerçek.. Biz insanlar, buyuz..
Böyle olunca, mademki hepimiz yargıcız, o halde hepimiz birbirimize karşı suçluyuz, hepimiz kendi berbat tarzımıza göre İsa’yız, bir bir haça gerilmişiz, ama yine bilmeden.
Düşüş
İnsan önce, çıkar. Yükseğe en yükseğe, sonra bir şey olur ve anlar ki yükseklerde uçuşan güvercinler kadar bile bir değeri yoktur yaşamın... Güvercinler özgürdür. İnsan hep tutsak ve sarsak.. Bu sarsaklığı anımsamak güzeldi benim için.. Bir Düşüş'e düştüm arkadaşlar.. Yerinde saymakta zaten bize ters. Düşmelere, kalkmalara ama hep yaşamalara..
Camus hayranlığım git gide artıyorken, naçizane okumalısınız diyorum eseri..
İnsan yalnızlıkta, yorgunluk da eklenince buna, kendini seve isteye peygamber yerine koyuyor. Ne de olsa, halim ortada benim, çürümüş taşlar, sisler ve sularla kaplı bir çöle sığınmış biri, basbayağı zamanlara özgü içi boş peygamber, sırtı bu yosun tutmuş kapıya yapışmış, parmağı alçak bir gökyüzüne doğru kalkmış, hiçbir yargıya tahammül edemeyen, yasasız insanlara ilenip duran, kafası
Düşüş
İnsan önce, çıkar. Yükseğe en yükseğe, sonra bir şey olur ve anlar ki yükseklerde uçuşan güvercinler kadar bile bir değeri yoktur yaşamın... Güvercinler özgürdür. İnsan hep tutsak ve sarsak.. Bu sarsaklığı anımsamak güzeldi benim için.. Bir Düşüş'e düştüm arkadaşlar.. Yerinde saymakta zaten bize ters. Düşmelere, kalkmalara ama hep yaşamalara..
Camus hayranlığım git gide artıyorken, naçizane okumalısınız diyorum eseri..
İnsan yalnızlıkta, yorgunluk da eklenince buna, kendini seve isteye peygamber yerine koyuyor. Ne de olsa, halim ortada benim, çürümüş taşlar, sisler ve sularla kaplı bir çöle sığınmış biri, basbayağı zamanlara özgü içi boş peygamber, sırtı bu yosun tutmuş kapıya yapışmış, parmağı alçak bir gökyüzüne doğru kalkmış, hiçbir yargıya tahammül edemeyen, yasasız insanlara ilenip duran, kafası
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Cehennem başkaları.. Cennetler içimizde..Edebiyat
Pavese çok anlamlı bir kadın hikayesi yazmış bize.. Savaş, yokluk, yalnızlık içselliğiyle büyümüş bir kadının hikayesi..
Kendini hayatından kurtarmak için yeni bir hayat kurmuş ve yıllar sonra hayatının başladığı noktaya geri dönüyor.. İçinde bir iğretilik, bir bulantı ve tiksintiyle yaklaşıyor hayatının başladığı kente, çünkü geçmişte bıraktığı her şeyi hatırlatıyor ona bu şehir.. Su gibi akıyor hikaye. Bir kaç arkadaş ediniyor Clelai, onlarla kendi düşünce dünyasını hem yansıtıyor hem sorguluyor..
"İnsan kendinden başkasını çok sevemez. Kendini kurtarmayı beceremeyeni kimse kurtaramaz..."
En vurucu cümlesi kitabın belki de.. En azından benim için öyle oldu.. Kendinden ve haddinden çok kimseyi sevmemeli ve kaderini herhangi bir bireyin eline bırakmamalı.. Elindeki iple salıncak kur, kendini asma.. Çok içselleştirerek okudum eseri.. Okunmalıdır.
Gabriel Garcia Marquez 
Yüzyıllık Yalnızlık'ın üslup ve biçim olarak tekniğini bu eserle atmış sanırım. Hikayeyi tüm karakterlerin ağzından, farklı bakış açılarıyla, tekrar tekrar anlatıyor. Eserin güzelliği ve akılda bıraktığı tat kesinlikle bundan.. Aslında anlatılan hikayenin konusu belki çok kısa ama büyücü gerçekçilikle bu kısa hikayeyi inanılmaz etkileyici bir anlatım olarak bize yansıtıyor.. Macondo 'da yaprak fırtınası ve muz şirketi gerilimi, yok olmuş bir köy, bir Albay ve ailesi, bir de yaşamayı dahi unutmuş doktor..
Her okuduğum cümle bende derin anlamlara sebep oldu.. İnsan tahlilleri karakterleri tanıma açısından çok derindi..
Okuyun..
Esere inceleme yazmak haddizatında pek bizlere düşmez sanki ama yazacağım. Mekansal yoğunluğun olduğu, bir çiçeğin, binbir hisle, binbir duyguyla anlatıldığı, adı Swann olan, snop diye adlandırılan bir burjuvaya hayranlığın, inancın, merakın romanı aslında.. Proust'un çoçukluk anıları gibi hissettim kitabı.. Bilinçakışı tekniği çok başka bir olay ; okuyorsun, okuyorsun. Anlıyorsun aslında ama anlatamıyorsun ne okuduğunu.. Yazan kişinin bilişsel akışı olduğu için belki de.. Küçük karakterimizin gözünden okuduğumuz eser, bizi diyar diyar gezdiriyor.. Her konuda bir düşünce okudum kitapta. Sanat, eğitim, kitaplar, edebiyat hepsi var. Okuyacak olanlara ; keyif ve sabır dilerim. :)
Karadır, bahtın kara..Mitoloji
Yunan Tragedya'sının en büyüğüdür diyorlar 
Kral Oidipus'a , en acıklısı yanı sıra.. M. Ö 429 da sahnelenmiş trajedi.. Gerçekten trajedi, gözleri kör eden, kulakları sağırlığa iten bir trajedi..
Dünya psikoloji literatürüne Oidipus Kompleksi'ni kazandırmış bu trajedi.
Freudyen yaklaşımın ,fallik dönem trajedisi bence.. Artık kabul görmüyor falan diyorlar. Bilemiyorum Altan bilemiyorum.. Freudyen yaklaşım ne kadar kabul görmeli, kafam karışık. Hadi tanımlayalım bu kompleksi.
Oidipus kompleksi :3-6 yaş arası çocukların (genellikle fallik dönemde) karşı cins ebeveynine karşı bilinçdışı cinsel arzu/bağlanma, aynı cins ebeveyne ise rakip ve kıskançlık duyguları beslemesi durumudur. Erkek çocuğun annesine odaklanıp babayı rakip görmesi, hali..
Fallik dönem genellikle ; çoçuğun psikoseksüel bağlamda kendini keşfetme dönemi. Ancak Oidipus kendini keşfetmeye çalışan bir karakter değilmiş nasıl bağlam kurulmuş muamma. Güzel bir anlatım dili vardı. Kitabı sevdim. Sırasıyla bu trajedilere ortak olmak amacı içindeyim.
Kral Oidipus'a , en acıklısı yanı sıra.. M. Ö 429 da sahnelenmiş trajedi.. Gerçekten trajedi, gözleri kör eden, kulakları sağırlığa iten bir trajedi..
Dünya psikoloji literatürüne Oidipus Kompleksi'ni kazandırmış bu trajedi.
Freudyen yaklaşımın ,fallik dönem trajedisi bence.. Artık kabul görmüyor falan diyorlar. Bilemiyorum Altan bilemiyorum.. Freudyen yaklaşım ne kadar kabul görmeli, kafam karışık. Hadi tanımlayalım bu kompleksi.
Oidipus kompleksi :3-6 yaş arası çocukların (genellikle fallik dönemde) karşı cins ebeveynine karşı bilinçdışı cinsel arzu/bağlanma, aynı cins ebeveyne ise rakip ve kıskançlık duyguları beslemesi durumudur. Erkek çocuğun annesine odaklanıp babayı rakip görmesi, hali..
Fallik dönem genellikle ; çoçuğun psikoseksüel bağlamda kendini keşfetme dönemi. Ancak Oidipus kendini keşfetmeye çalışan bir karakter değilmiş nasıl bağlam kurulmuş muamma. Güzel bir anlatım dili vardı. Kitabı sevdim. Sırasıyla bu trajedilere ortak olmak amacı içindeyim.