SAKINCALI PIYADE
@SakincaliPiyade
Sisin içinde inceden inceye ciseleyen yağmura yemin olsun
Çok sevmelerin ne adamı var ne kadını
Göğsümde bir boşluk derme çatma şimdi herşey
Dökülüyorum...
138 okur puanı
Temmuz 2017 tarihinde katıldı
harold barcley yazmış. aborijinler’den pigmeler’e, eskimolar’dan santallar’a, kızılderililer’den berberilere’e kadar dünyanın dört bir yanından onlarca topluluğu incelemiş ve devletsiz bir toplum düşüncesinin ütopyacı bir düş olmadığını tersine insanlığın geçmişini karakterize eden bir sistem olduğunu ortaya koymış. tezleri tartışmaya açık olsa da ufkunuzu açar. okumadan geçmeyinizlerden.
kanımca girişteki açıklama gereksiz olmuş;
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
size voltaire’i tanıtacak değilim . karşınızda 1759 yılında yazılmış bir eser var. candide yani saf, temiz kalpli anlamına gelen bir kelime. kitap ise candide yani iyimserlik diyor. oldukça kısa bir metin üzerinden hem felsefe yapıp hem de edebi bir yazın ortaya çıkarmanın gerektirdiği saygı duruşunun yanında bilim, felsefe ve din eleştirilerini de oldukça basit ve etkili bir biçimde yapabilmesi ise bir noktada kitabı tekrar okumalıyım hissi uyandırıyor.
dikkat dağınıklığı çağında, tamamiyle kendinizi vererek okumanız ve mümkünse telefonunuza uzanmadan bir süre üzerinde düşünmeniz dileğiyle, istanbul’da son bulacak bu macerayı okuyunuz. zira bir çoğumuzun hikayesinin de benzer olduğunun farkına varacaksınız.
Uzun bir okumaya değmeyecek bir popüler kültür gereksizliği hakeza serinin diğer kitaplarıda öyle muhtemelen.
Üstelik kitabın olay örgüsü size herhangi bir katkı bile sağlamıyor.
Uçuk aşırı uç bir aşk ve dizilerde ki gibi yarı yasak tutku üstüne kurulmuş alt metinde sex sayesinde satılmış bir siz böyle aşklar yaşayamazsınız ama okursunuz kitabı.
Ayrıca japon novel kültüründen haberdar olanlar biraz araştırırsa kitap olay örgüsünün kimi japon novellarına benzediği bile görülebilir.
Zamyatin’in anti-ütopyasında petrol bazlı yiyecek yiyorlardı, geleceğe dönen bizse yiyeceklerimizden benzin yapma peşindeyiz.
komik.
İşkillendirecek kadar Orwell’in 1984’üne benziyor. Karakterler, olay örgüsü vs. neyse. Benim en sevdiğim kısmı, şehrin dışına çıktıkları bölüm. “Bizi burada aramak akıllarının ucundan bile geçmez,” diyor kadın. Bu konuda pek de geleceği ıskalamamış. Bilgisayarımızın başından kalkıp da kırlara gitmeyi pek istemeyiz değil mi. Yemeklerimizi arabamızın deposuna koymanın saçmalığına değinmeyeceğim bile. Petrol, yemekten değerlidir!!! İşte o kadar. Arabaların yolda olması, fabrikaların işlemesi insanların yemek yemesinden daha önce gelir. Kitapla alakalı diyecek bişeyim yok. Bulun okuyun!
dragan babic’in türkçe’ye çevrilmiş tek romanı. vakti zamanında hakkında toplatılma kararı alınmış, sonra temize çıkmış vs. vs.
Son Sürgün, bambaşka bir hayatı, mecvut düzeni ve onun tüm değerlerini reddetmiş olanların dünyasını anlatıyor. Gizemli, zengin ve ahlaklı uygarlıktan vazgeçenlerin, gönüllü olarak “sürgün”ü, “yeraltı”nı seçenlerin hayatına “içerden” bakıyor.”Yarın”ı olmayan bir dünyadır onlarınki…Karınlarını doyurmak için çalmaktan çekinmezler, uyuşturucuyu severler, sekse bağımlılık derecesine düşkündürler, arkadaşlıktan ise hala vazgeçmemişlerdir..Dragan Babic, toplumun içinde yaşamaktansa uçurumun kenarında seksek oynamayı seçen “anti-kahramanlar” aracılığıyla uygarlığımıza ayna tutuyor…Puslu, lekeli ve kana bulaşmış bir ayna…
Arka kapağında böyle yazıyor, sinematik bir tadı var. sevdiği şeyleri tanıtabilen insanlardan değilim ama, . toplumun dışına çıkabilirsin, hatta ıkınıp mutasyonla insanlık dışına bile çıkabilirsin, ama kendi dışına ne kadar çıkabilirsin? bu soruya cevap vermiyor bu kitap, belki de veriyordur. ama ben bu soruyu soruyordum bitirdiğimde. dragan babic, hakkında kitapta verilen dışında “türkçe” bilgi bulamadım ama 68’lerden çiçek gibi bir adam.
