Bünyamin Düzgün
@Saymyname
Şu anda okuduğu kitap
Kaybolduğunda yokluğu aranmayan şeyin kaybına kolay katlanılır .
İlk öykü kitabım "Taş Sektirme Ustası" bugün raflarda yerini aldı. Değerli dostlarımla paylaşmak isterim.
1k:
Taş Sektirme Ustası
Kitap Yurdu :
kitapyurdu.com/kitap/tas-sekti...
D&R
dr.com.tr/Kitap/Tas-Sekti...
Şule Yayınları :
suleyayinlari.com/kitap/tas-sekti...
Taş Sektirme Ustası
Kitap Yurdu :
kitapyurdu.com/kitap/tas-sekti...
D&R
dr.com.tr/Kitap/Tas-Sekti...
Şule Yayınları :
suleyayinlari.com/kitap/tas-sekti...Oğuz Atay klasiği
Acaba iyi bir şey olacak mı? Hayır, dedim kendi kendime. İyi şeyler birdenbire olur; bu kadar bekletmez insanı.
Puan vermedi·42 syf.·
2022 29. kitabı
Sohrab Sepehri okuyup hayatı değişen bir insan gördüm. Konuşurken bir zambağa "siz" diyordu. Bir bulut kadar canı sıkılıyordu adamın. Bir bulut kadar yalnızdı. Kırkında anladı yaşamadan yaşlandığını.
52 yaşında ölmüş Soprah Sepehri'ydi sanki. Elli iki yaş, yaşamak için çok geç, ölmek için erken bir yaş. Her ölüm erken ölümse, her yaşam da geç kalınan bir yaşamdı.
Yağan yağmurun altında gözlerini yıkıyordu dünyayı başka bir gözle görmek için. İnsanın gözü kirlenmezdi de bakışı kirlenirdi elbet. Sonra bu adam kelimeleri de yıkadı ama kirli olan sözlerdi aslında. Kelimelerin hiçbir suçu yoktu. Sözleri de yıkamalı gözleri yıkadığımız gibi. Sonra o sözleri bir bir asmalı. Kimini ipe, kimini darağacına. Kimi kurusun, kimi yok olsun diye.
Bir adam tanıdım. Bir kuş çizdi yalnızlığının üstüne kanatlanıp uçamayan. Sonra da şöyle dedi: " Seni, senden çalmışlar. İşte en büyük yalnızlık bu!"
İki boşluk arasında gidip gelen adamı kimsecikler duymadı. Oysa o, bir zambağa "siz" diyordu. Görenler deli sandı.
Birbirine düşman iki çam görmemişti adam,
ya da gölgesini yere satan bir söğüt de,
karaağaç kovuğunu bağışlamıştı kargaya da,
şu insanın insana ettiğini anlayamamıştı bir türlü.
Kırmızı gülün sırrını bilmek istemedi Sepehri,
Oysa kırmızı gülün büyüsünde yüzmekti aslolan.
Sırrı bilse büyü bozulurdu. Sırdı büyüyü ayakta tutan. Bilmemek, bilmekten iyiydi bazen. Ve bazen kaybolmak iyiydi bulunmaktan. Vazgeçmek iyiydi kabullenmekten. Gelmekten iyiydi gitmek çoğu zaman.
Şemsiyeleri kapatıp, yağmur altında yürüdü adam. Gözü gönlü her şeyi yıkansın diye. Oysa su, kiri götürmezdi her zaman.
Babası öldüğünde gök maviydi, o yüzden sevdi belki de geceyi.
Çağır beni, senin sesin iyidir, dedi adam. Çağırmadı kadın. Bazen böyle olurdu, belki de çoğu zaman. Çağıranlara gitmezsin,
"Eyy mevsimler, eyy konaklar, saraylar
Hangi insanoğlu pirüpak yaşar?"
