Özlemek dayanılabilir bir şey. Gerçekten sevince insan, yanındayken de özlüyorsun zaten... Özlemek güzel zaten sevdiğini... Yanındayken bile özlersin. Ama giderse özlemek değildir o, eksik kalmaktır. Bir gün gidersen seni özlemem Fesleğen. Bil ki eksik kalırım.
Gözleri, gözleri... Onu doğduğu günden evvelki benliğime sımsıkı bağlayan, en yakın akrabadan daha yakın bir kan münasebetini kat kat aşan ve ruhlarımızın beraberliği hissini bir anda uyandıran bakışlarında kendimi ne kadar çok buluyorum. Sanki onun gözleriyle kendimi gören benim. Onun varlığını benimkinin şartı haline getiren bu ayrılık duygusunda, görme intibaları tek merkezde birleşen iki gözün beraberliğine benzeyen bir fonksiyon birliği var.