Sefa Akgül
@Sefaakgul66
Bu platformu sanal kitaplık olarak kullanıyorum. Okuduğumu beyan ettiğim kitaplar, geçmişte ve halihazırda okumuş olduğum kitapları ihtiva eder.
Türk edebiyatı için çok büyük bir kayıp Atay'ın erken ölümü. Böyle bir yazar keşke daha birçok eser verebilecek kadar yaşasaydı. Atay'ın dünyaya ,hayata, insanlara bakışı çok farklı Günlük Atay'ın dünyaya bakışını genel hatlarıyla anlattığı bir kitap. Ve onu okurken ne kadar da üst düzeyde bir yazar olduğunu anlıyorsunuz. Eserlerini, oyunlarını nasıl oluşturduğunu veya oluşturmaya çalıştığını anlatıyor. En çok üzüldüğüm bölüm ise Türkiye'nin Ruhu kitabı ile ilgili kısa bilgiler var. Bu kitabı keşke yazabilseydi.
Reklam
Kitabın kendi öyküsü sizi içeriğinden daha çok çekiyor. Parçalar halindeyken uzun uğraşlar sonucu tamamlanmış ve basım aşamasına getirilmiş. Oğuz Atay'ın diğer eserleri gibi bitmeme arzusuyla başlanılan bu kitap üslubun benzersizliğiyle bireyi baş başa bırakıyor. Atay'a göre bu üslubun yani zaman, mekan ve kişilerdeki tutarsızlıkların belirli amacı var. Ona göre insan henüz bir çok kavramı tanımlamış değildir. Çünkü henüz kendini tanımamaktadır. Özünde eksik olanın yapıtı da bunu yansıtmalı. Bir aydın olarak Atay bunu hakiki dert edinerek eser vermiştir. Yazarın kısacık ömrüne rağmen ondan "onyüz milyon" mana bulabiliyoruz.
Atay okurlarının külliyatı tamamlaması için Günlük'ten önce okuması gereken eseri "düşünürlere" tavsiye ederim.
"Oyun bitti artık gerçeği oynuyorum"
Oğuz Atay'ın Oyunlarla Yaşayanlar adlı öyküsünü özetleyen en önemli cümlesi bu herhalde.Oyunlarla Yaşayanlar oyun oynamayı seven fakat bunu yaşamın içine dahil edipte o dahillikten kurtaramayan bir ailenin hikayesini anlatıyor.
Postmodernizmin en önemli temsilcilerinden biri bence Oğuz Atay. Gerçi toplum olarak anlamını bilmeden her şeye postmodernizm diye yaklaşıyoruz bu dönemde. "Oyun içinde oyun" diye tabir ediliyor. Muhteşemdi ve bir solukta tükeniverdi. Aydınlarımızın çıkmazını gerçek bir aydının gözünden görmek, gerçek bir aydının kaleminden okumak... İşte gerçek zevk bu.
"Hayattan çıkarı olmayanlar unutulacaklardır!” der Oğuz Atay...
Ne güzel söylemiş, anlayana! Hayattan beklediği çıkar, kuşkusuz maddiyat değil. *Her olayda kenara çekilenler, kendini saklayanlar, gerçekten de kenarda kalacaklardır. Kimse onların varlığıyla tedirgin olmayacaktır. Gazetedeki ölüm ilanı bile, yedinci sayfadan verilecek, kimsenin gözüne çarpmayacaktır. Hayattan çıkarı olmayanların, ölümden de çıkarı olmayacaktır. Ölüm bile onların adlarını duyurmaya yetmeyecektir. Cennetteki muhallebicide bile garson onlarla ilgilenmeyecektir. Ağız tadıyla keşkül yiyemeden, masadan kalkacaklardır. Kendini beğenmişliğin cezasını, daha bu dünyada çekmeye başlayacaklardır. Duygu alışverişinden nasipleri olmayacaktır. Hayatlarıyla yanlış olanların, ölümleriyle doğru olmalarına imkan var mıdır? Bir şeyler yapın sizi hatırlatacak. Anıt mezarlarda güller, menekşeler biterken, sizin mezarınızı otlar bürümesin. Hayattan çıkarı olmamak, hem tanrının hem insanların gözünde affedilmez suçtur. “ Ben çıkarıma bakarım, ”diyeceksiniz, bunun için “ babamı bile tanımam” diyeceksiniz. Kimseyi tanımayacaksınız: Hele hayattan çıkarı olmayanları hiç! Ölürken bile delice hareket yapın sizleri hatırlatacak diyor Oğuz Atay.
Değerli yazarımızın, kitabını okuduktan sonra, etkilenmemek mümkün değil. Benimsediğim hayat felsefeme, birebir denk düşen fikirleri beni sürükledi. Bir kitabın, insanın hayata bakış açısını değiştirebileceğini gördüm. Siz de hayattan çıkarı olmayanlardansanız. Lütfen Oğuz Atay’ın “Tutunamayanlar” adlı kitabını okuyun.
Tanpınar, Sahnenin Dışındakiler romanında yok olan bir medeniyetin bağrından kopmuş ve bu boşluğu doldurmak için çırpınan insanların romanı. Onlar için sahne İstanbul ama asıl sahne Anadolu yani savaş alanı olduğu için onlar dışarıda kalmıştır. Zaafları ve alışkanlıklarıyla, kişilik ve davranışlarıyla kaybedilmeye mahkûm son ümitleri için çırpınan insan topluluğunun romanı. Arka fonda hazin bir aşk. Doğu ile batı arasına sıkışmış insanlar... Kısacası dönemin sadece siyasi yapısı değil psikolojik buhranlarını da başarıyla yansıtmış Tanpınar. Kalabalık şahıs kadrosu okuyucuyu zorluyor ama yine de başarılı bir roman.
Reklam