A.KIL
@Seretan34
-Neler okuyorsunuz efendim?
+Kelimeler, kelimeler, kelimeler!
x Kelimeler albayım, bazı anlamlara gelmiyor!
t-bırak artık kelimeleri.. cümleler kur. insanları tanı.. kapını çalan insanları içeri al...
137 okur puanı
Kasım 2021 tarihinde katıldı
Reklam
Dune, dünde kaldı...Bilim-Kurgu
Dune Tanrı İmparatoru, ilk 3 kitaba kıyasla daha az sevdirdi kendini. Kitapta ciddi bir tempo problemi var. Gelişme bölümünde sürekli ve benzer tekrarlar okuyucuyu boğuyor. Kitabın sonuna doğru ise hikaye yokuş aşağı, son gaz, tepetaklak gidiyor ve bitiyor.
Özet : "Nayla ipin yamaçtan aşağı bir yılan gibi inişini görünce orgazm oldu" ( Bu ne la!)
Son olarak, serinin diğer kitapları gibi altı çizilebilecek bol miktarda aforizma mevcut. "çalınmış günlükler" başlı başına kitap olabilir yani.
Otobiyografik öykülerSait Faik Abasıyanık
Son kuşlar, Sait Faik’in en sevdiğim kitaplarından biri belki de en birincisi.
Bir bakıma otobiyografiktir SFA öyküleri. Öyküler birbirini tamamlar adeta; Balıkçısını bulan olta’da yazarın canı yazmak istemez mesela:
“Yazı yazmak canım istemiyordu. Yazı yazmam için bana çiçek, kuş hürriyeti değil, içim deki aşkın, deliliğin, oturmaz düşüncenin hürriyeti lazım. Küçücük hürriyetler değil, alabildiğine yüz verilmiş bir çocuk hürriyeti istiyordum. Bu bana lazımdı. Yoksa her şeyi ağzımda gevelemekten başka ne yapabilirdim?”
Karamsarlığa düşmüştür, Haritada bir nokta’da (ki en sevdiğim öykülerinden biridir) adaya, iyi addettiği insanların arasına seyirci sıfatıyla döner.
“Kaybettiğim her şeyi; insanlığı, cesareti, sıhhati, iyiliği, saffeti, dostluğu, alın terini, sessizliği yeniden bulacak; belki yeniden bir adam olmasam bile bir temiz hayatın içinde hayran, meyus ve mahcup ölü mü bekleyecektim.
Ama “insan” olarak idealize ettiği mahlukun tüm kötülüğün ete kemiğe bürünmüş haliyle bir başkasının zavallılığına eziyet ettiğini görünce yapacağı şeyi yapar -ki o bir martının eceliyle ölümüne bile içi ezilen martının ardından mersiye yazan biridir-
“Söz vermiştim kendi kendime: Yazı bile yazmayacaktım. Yazı yazmak da, bir hırstan başka neydi? Burada namuslu insanlar arasında sakin, ölümü bekleyecektim. Hırs, hiddet neme gerekti? Yapamadım. Koştum tütüncüye, kalem kâğıt aldım. Oturdum. Ada'nın tenha yollarında gezerken canım sıkılırsa küçük değnekler yontmak için cebimde taşıdığım çakımı çıkardım. Kalemi yonttum. Yonttuktan sonra tuttum öptüm. Yazmasam deli olacaktım.”
Yazar yazmasına da sonra da tutar hayıflanır Kırlangıç yuvasındaki kadın’da
Bıktım doğrusu artık, oturup insanoğlunun çektiğini, çekmediğini anlatmaktan. Bıkmaktan geçtim, anlatamadım. Yazdım, beceremedim. Kendi
Reklam