St. Augustine, “Hepimiz idrarla dışkının arasından doğduk” der. Bebeğin günahın damgasıyla dünyaya gelişine dair bu kadın düşmanı yaklaşım, kitonyen dünyanın gerçekliğiyle paralellik gösterir. Ama doğanın, bir kereliğine de olsa, her iki cins üzerinde eşitçe uyguladığı dışkılama, Aristophanes, Rabelais, Pope ve Joyce’da komedi olarak korunur. Dışkılama, yüksek kültürde yerini bulmuştur. Aybaşı ve doğum ise komedinin kaldırabileceğinden fazla vahşet içerir. Onların çirkinliği, güzellikleri sonsuza dek tartışılmış ve değişime uğratılmış kadınların tarihsel konumlarının seks nesneleri olarak uğradığı muazzam yerinden edilmeye yol açmıştır. Kadının güzelliği, tehlikeli arketipik cazibesi ile bir uzlaşmadır ve göze, doğa karşısında entelektüel denetim yanılsamasını kazandırır.
Reklam
Dişi hayvanlar, genellikle erkeklerinden daha gösterişsizdir. Anaç kuşun soluk tüyleri, yuvayı yırtıcılardan koruyan bir kamuflajdır. Erkek kuşlar ise kısmen dişileri etkileyip rakipleri yıldırmak, kısmen de düşmanları yuvadan uzaklaştırmak üzere hem bedenen hem duruşlarıyla gözalıcı bir gösterişe sahiptir; İnsanlar arasında da erkeklerin ritüel gösterişi aynı derecede aşırıdır; ne var ki güzel olan kadındır. Neden?
Femme fatale, Medusa gibi bir anne ya da Apollonca çekiciliğinin ardına gizlenmiş frijit bir su perisi olarak karşımıza çıkabilir. Soğuk ulaşılmazlığıyla önce çağırır, sonra, dâvetine geleni kendinden geçirir, sonunda da yok eder. O, nevrotik değildir, olsa olsa psikopattır. Kısaca, ahlâk dışı bir duygusuzluğu, kendi gücünü sınamak için dâvet ettiği ve aldırışsızca gözlediği başkalarının acıları karşısında bir umursamazlığı vardır.
Erkek eşcinselliği, doğayı yenmek ve femme fataleden kurtulma girişiminin en yiğidi olabilir. Saygıdan ya da iğrenmeden, ama Medusamsı anadan yüz çeviren erkek eşcinsel, mutlakçı Batılı kimliğin en büyük sahtekârlarından biridir. Tabiî doğa, rastgele cinsel ilişkilerin bedelini hastalıkla ödeterek her zaman olduğu gibi galip gelmiştir.
Dünya mitolojisini dolduran daemonik kadın arketipleri, doğanın kontrol edilemez yakınlığını temsil ederler. Onların geleneği, edebiyat ve çağdaş filmler aracılığıyla tarih öncesi putlardan günümüze neredeyse hiç bozulmadan taşınır. Temel imgesi erkekler için ölümcül femme fatal’dir. Batıda doğa geri plana sürüldükçe, bastırılmışın geri dönüşü olan femme fatalle daha çok karşılaşılır. O, Batının doğaya dair hiç de temiz olmayan vicdanının hayaletidir. Femme fatale, doğanın ahlâkî muğlâklığıdır.
Reklam