Etçil/otçul/hepçil/leşçil olup olmadığımız önemli değil, fakat:
... insanların etçiller gibi yemediğini, etçillerin yaşayan bir canlıyı avlayıp o anda çiğ olarak yediğini, çoğu avcı hayvanın da avladığı hayvanın iç organlarını alıp geri kalan kaslı etleri leş yiyen hayvanlara bıraktığını söylüyor ve şöyle devam ediyor*: "İnsanlar ise ölü hayvanın etini yer, kaslı dokuyu tercih ederek nadiren iç organlarını yer**. İnsanların yediği bifteğin çoğu aylardır ölü olan bir hayvanın etidir ve bu yılları da bulabilir. Çoğu kez etin çürümüş olduğunu ve kötü kokusunu gizlemek için ilaçla beyaz/atılır ya da boyalarla çürüme gizlenir. Bizler, yeme alışkanlıkları bakımından kurt ya da aslandan daha çok akbaba ve çakala yakınız. Teknik olarak konuşursak, insanlar etçil hominid değildir. İnsanlar, ölü eti yiyen anlamına gelen 'necrovore ' kategorisine girer. İnsanların yedikleri etin büyük kısmı, daha önceden öldürülüp leş haline gelmiş hayvan bedeninden kalan etlerdir; hayvan öldürüp anında yedikleri et fazla değildir. Avcılar bile kurbanlarını öldürüp çiğ etini hemen yemez; tüketmeden önce etin soğuyup kokuşma sürecinin başlamasını bekler."
Sayfa 53 - *Sea Shepherd Conservation Society kurucusu Watson **Burada neler yendiğini bilmiyorlar tabi: bağırsak, mide, "kafa ve ayak" (kelle paça), testis...
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Hayvanseçer
Bir insan, kedi, köpek ya da yemediği hayvanları sevip korurken, yediklerini katleden endüstrilere destek oluyorsa, bu o kişinin "hayvansever" değil, "hayvanseçer" olduğunu gösterir. Bunu söylediğimizde kızacak bir durum yok; çünkü gerçek bu. Nasıl ki insan hakları savunucusuyum deyip sadece beyazların haklarını savunamazsanız, hayvan hakları savunucusuyum deyip sadece yemediğiniz hayvanların haklarını savunamazsınız. Böyle davranıyorsanız, size "hayvanseçer" denilmesine kızmamalısınız.
Sayfa 74 - Kült Neşriyat, 2.Baskı, 2019
Erkekler hep aynı, bir kadının karnından çıkmış olmayı kadınlar hakkında her şeyi bilebilmek için yeterli sayıyorlar.
Örneğin gözlerle duygular arasında doğrudan bir ilişki olup olmadığını tartışabiliriz ya da sorumluluk duygumuzun normal bir görme yetisine sahip olmamızla ilgisi bulunup bulunmadığını kendimize sorabiliriz,ama doğal ihtiyaçlarımız iyice sıkıştırdığında,duyduğumuz acı ve çektiğimiz sıkıntı,bedenimizin kaldıramayacağı kadar yoğunlaştığında,içimizdeki hayvan dışarı çıkar.