Memed, keçilerle birlikte gözden kayboluncaya kadar döndü döndü ona baktı.
Süleyman, sonra kendi kendine:
"Vay," dedi, "vay! Çocukluk..."
Karısı yanına geldi:
"Gene dertlendin," dedi. "Derdin ne?"
Süleyman içini çekerek:
"Bak şu çocuğa neler etmiş keçi sakallı Abdi! Yürek parçalanır hâline çocuğun. Babasını tanırdım. Mazlum, kendi hâlinde bir adamdı. Bak şu çocuğun hâline! Canından usanmış da kendisini dağlara, kurdun kuşun arasına atıvermiş!.. Bak hele!"
Karısı:
"Bre Süleyman," dedi "sen de her şeyi kendine dert edersin. Gel içeri de iç çorbanı."