"İnsan, hayvan ile üstinsan arasına gerilmiş bir iptir; uçurumun üzerinde bir ip. Tehlikeli bir geçiş, tehlikeli bir yolda oluş, tehlikeli bir geriye bakış, tehlikeli bir ürperiş ve duruş."
"Biz de öyle bir kasvet çağının çocuklarıydık:
Kederin rengini hala çıkaramadım alnımdan."
Sosyal realizm ile psikanalitik derinliği birleşimi... "Kasvet çağı" ile dış dünyayı, "alındaki kederin rengi" ile iç dünyayı aynı potada eritir.
Alın yazısı metaforunu bir "kara leke" olarak betimler.
Bireyin hem topluma hem de kendi varlığına karşı duyduğu o devasa yabancılaşmanın en somut, en estetik çığlığıdır.
Bu metin, materyalist bir dünyanın soğuk dişlileri arasında ezilen ruhun, "Ben buradayım ve bu keder benim kimliğimdir" diyerek yükselttiği sessiz ama derin bir protestodur.