Sile
@Siles
You think you're missing a person,
But actually you're missing a part of yourself...
Ronî Mîna Evînê Tarî Mîna Mirinê
Ronî Mîna Evînê Tarî Mîna Mirinê
6 Eylül 1993 gecesinin 0.2'sinde kimbilir ne rahat uyu- yordunuz. O gece, o saatte Diyarbakır'daki evinden pijamalarıyla, saçlarından sürüklenerek bir otoya bindirilen genç adamın gecenin böğrüne bir tokat gibi düşen bağırışını duydunuz mu? O saat hiçbir sey yapamamanın o çıldırtan boğuntusunu yaşadınız mı? Duya duya sağır, göre göre kör olmayı yeglediğiniz oldu mu hiç?
Reklam
8/10
3 günde okudu
·2024 99. kitabı
Ürperdi. Havanın soğuğu keskinleşmişti. Geceyi tedirgin eden o yabancı varlığın gitgide büyüdüğünü duyuyordu, ama adını koyamamıştı bir türlü Kavramaya çalıştı. Onu bilmekle yükümlü duydu kendini. Ne olduğunu anlamak için içi gitti. Yalnız aklını kullanıp bir ad takamıyordu ona. O şey gecenin içinde, yakınlarda bir yerdeydi, gerçek bir şeydi; şu anda adını koyamasa bile biliyordu, belleğin derinlerine sinen unutulmuş günler yumağından ansızın su üstüne çıkan bir çocukluk anısı gibi bir gün bilincinde çakıverecekti. Korkması mı, sevinmesi mi gerektiğine karar veremiyordu. Nasıl olsa çakacaktı. Oracıktaydı zaten. Elinden hiçbir şey gelmezdi. Düşünmemeyi yeğledi.
Dağlardaki ıssızlık, başkalarını öldürdüğü gibi öldürememişti onu. Tersine daha da dayanıklı kılmıştı, dağların gücüydü bu. Dağlardayken, düşüncelerine bir açıklık geliyordu; oysa kasabaya her inişinde tedirginleşiyor, sessizleşiyordu. Dağların kendilerine özgü yasalarından çoğunu öğrenmişti, o derin gizlerinden bir bölüğünü bile. Günün her saatinde, her mevsimde, her çeşit havada gözlemişti onları...
Bir mezara gömüp aşka da acıya da son vermeyi dilemişti; ama boşunaydı çabası, o zaman yenildiğini anlamış, kaçmıştı, şimdi de bütün tökezleyişlerinin, düşüşlerinin izlerini taşıyan, umudunun ve çaresizliğinin yığıntısı olan bu çölde birlikte yol alıyorlardı...
Reklam