Bazen insan, içinden geçen fırtınaları kimseye göstermeden dimdik durmayı öğreniyor.
Hayat her zaman nazik davranmıyor. Kimi zaman bir söz, kimi zaman bir kayıp, kimi zaman da sessiz bir hayal kırıklığı saplanıyor içimize. Ama asıl mesele, yara almamak değil; o yarayla nasıl durduğumuz.
Okuduğum her kitap bana şunu öğretti: Güç, hiç düşmemekte değil. Güç, düşse bile bakışını kaybetmemekte. İçindeki ışığı söndürmemekte. Kırıldığında bile zarafetini koruyabilmekte.
Belki şu an sancılı bir dönemden geçiyorum. Ama biliyorum ki her yara bir dönüşümün başlangıcıdır. Her acı, insanın içindeki gerçek gücü ortaya çıkarır. Ve bazen en sessiz direniş, en büyük cesarettir. Yaram var, evet. Ama bakışım hâlâ gökyüzünde.
youtube.com/watch?v=1e9B31F...