Smileface
@Smilefacee
Namüsait.
Zihinsel standardım sabit, uyum opsiyoneldir; seçimi seviye yapar.
1357 okur puanı
Nisan 2022 tarihinde katıldı
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Mitoloji ve Polisiye Arasında Bir Yolculuk·504 syf.·1000Kitap
7/10
2025 31. kitabı
Kayıp Tanrılar Ülkesi kitabını elime aldığımda klasik bir polisiye okuyacağımı düşünmüştüm ama beni bambaşka bir deneyim bekliyormuş. Daha ilk sayfalardan itibaren Kapadokya’nın büyülü atmosferi içine çekti beni. Peribacalarını, yer altı şehirlerini, karanlık dehlizleri neredeyse gözlerimin önünde canlandırdım. Kitabı okurken zaman zaman sanki o toprakların soğuk taşlarına dokunuyormuş gibi hissettim.
Hikâye Nevşehir’de bir kazı alanında işlenen cinayetle başlıyor. Baş komiser Nevzat ve ekibi olaya dahil olunca tanıdık bir sıcaklık geldi, çünkü onları daha önceki kitaplardan tanıyorum. Bu tanışıklık sayesinde hikâyeye hemen ısındım. Nevzat’ın sorgulamaları, Leyla ve Zeynep’in katkıları derken, kendimi sadece bir cinayeti çözmeye değil, binlerce yıllık bir yolculuğa çıkmış gibi hissettim.
Kitabın en çok hoşuma giden tarafı, tarihin ve mitolojinin içine bu kadar ustaca dokunması oldu. Hititler ’den Bizans’a uzanan bu yolculuk, insanın tanrılarla ve inançlarla ilişkisini sorgulatıyor. Okurken “Biz kime, neye inanıyoruz?” diye düşündüğüm anlar oldu. Sanki cinayetin çözümü kadar bu soruların da peşine düşüyorsunuz.
Bazı bölümlerde tempo biraz yavaşladı ama bu benim için hiç sorun olmadı. Aksine, o sayfalar Kapadokya’nın sisli havasında biraz daha uzun yürümemi sağladı. Ahmet Ümit’in dili akıcı, yer yer şiirsel; bu da kitabın ruhuna çok yakışıyor. Finalde hem cinayetin çözülmesi hem de kitabın alt metinle bize verdiği mesaj beni tatmin etti ve düşündürdü.
En çok etkilendiğim sahnelerden biri, kazı alanındaki o gizemli keşifti. Sanki toprak altından sadece bir arkeolojik eser değil, geçmişin bütün sırları çıkıyordu. Bir diğer unutamadığım sahne ise Nevzat’ın karanlık bir dehlizde geçmişe dair kendi iç hesaplaşmasını yaşadığı an. O satırları okurken kalbimin biraz
