Sorel
@Sorel_
Limana vardığımı sanıyordum ki, kendimi yeniden denizin ortasına fırlatılmış buldum
G.W.Leibniz
En yanlış yargılar (bunlara sentetik a priori yargılar aittir.) bizim için en vazgeçilmez olanlardır; mantığın uyduruklarına bir geçiş izni vermeksizin, gerçeği safça bulunmuş, koşulsuz, kendi kendine-denk-dünyayla-ölçmeden, sayılar aracılığıyla dünyanın sürekli yanlışlaması olmaksızın insanlık yaşayamaz, - yanlış yargılardan vazgeçme yaşamdan vazgeçme, yaşamı yadsımadır, hakikat olmayanı yaşam koşulu olarak tanımak: Elbette bu, alışılmış değer duygularına tehlikeli biçimde karşı çıkmak demek; ve buna kalkışan felsefe, yalnızca bununla bile kendini iyinin ve kötünün ötesine koyar.
Bütün mantığın görünüşteki özerk işleyişinin gerisinde de, değer biçimler, daha açık söylersek, yaşamının belli türlerini korumak için fizyolojik gereksinmeler bulunur. Örneğin, belirgin olan, belirsiz olandan daha fazla değerli olacaktır, görünüş “hakikat"ten daha az: Ama böylesi değer biçmeler, bizim için düzenleyici önlemleri bir yana, yalnızca yüzeyde değer biçmelerden fazla bir şey olmayacak bizim gibi varlıkların kendilerini korumaları icin belki kesinlikle gerekli belli bir tür niaiserie(budalalık). Öyleyse diyelim haydi, özellikle insan değildir, “her şeyin ölçüsü"...(Protogoras'a gönderme)
Ölüm cezası, 20 bin yıl önce Sicilya'daki kayalara çizilmiş bu graffito'lardan* çok daha eskidir. Bu tespit, insanın doğal halini, ateşle ısınan ve egzotik bitkilerle sarhoş olan sevecen ve hafif gi yimli varlıkların, atalarının kahramanlıklarını anlatan ritmik ilahiler dinleyip çocuklara koruyucu ruhların muzip hikayelerini fısıldarken usulca uykuya daldıkları huzurlu bir kamp olarak hayal edenleri şa şırtır. Bu tür sahneler de yaşanmış olabilir ama bunlar hikayenin sa dece yansıdır, öbür yansı ise kan ve vahşet, feryat ve diş takırtısı, bedenin parçalanması ve ölümle ilgilidir.