Sude Çatal
@Sudecatal
Reklam
Çizgi romanlara olan bakışımı değiştiren aşırı beğendiğim ve herkese önerdiğim bir çizgi romandır kendisi. Bu zamana kadar gördüğümüz kahramanların hep iyi olduğu, kötülerin hep kötü olduğu gerçek dışı ve düşünülmesi dahi imkansız olan anlatım biçiminden çıkılmış çok farklı bir boyuta evirilme gerçekleştirilmiş. Dünya görüşündeki etik anlayıştan tutun karakterlerin kendi öz hayatında yaşadıklarının derinliği çok güzel işlenmiş. Süper kahraman dediğiniz nedir? Daha iyi bir hayat için bazılarının fedakarlık göstermesi gerekir mi? Ya da elinizde kocaman kırmızı bir buton olsaydı daha iyi bir dünya için diğerlerinden vazgeçer miydiniz? Kimin yaşaması veya yaşamamasına kimler karar veriyor? Her hayat değerli midir? Kendi hayatınızın baş rolünde bir kahraman mısınız, yoksa topluma ayak uydurmuş, vazgeçmiş sessizlik içindeki hiç kimseler misiniz? Yalnızca kahraman olmak mümkün değildir gençler. Kurgudan ve fantastiklikten ayıkladığınızda dahi elinizde birçok tartışacak konu kalıyor. Çizimleriyle, karakter derinlikleriyle bizden bin ışık yılından uzak duran mükemmel idealaştırılmış insanlar dahi eninde sonunda insandır ve günün sonunda Peter Parker’ın büyükbabasının dediği gibi büyük güç büyük sorumluluk getirir ama hep mutluluk getirmez. Bu çizgi roman bir devrimdir arkadaşlar. Okumadıysanız acil okumalısınız.
İçimi yeni doğan güneş gibi ısıtan, hiçbir şey için geç olmadığı hissini veren tatlı mı tatlı her yerde görebileceğimiz insan modellemeleriyle dolu dizi gibi bir kitap. Özgürlük öyle bir tanım ki içinde sadece sen varsın. Kimseye zarar vermeden, kısıtlamadan yaşamak istediğin gibi yaşamak. Olmak istediğin kişiyi ertelememek, insanı insan olduğu için sevmek, statüsüne akademik kariyerine, etiketlemelere karşı içteki gerçek sevgiyi, iyiliği, dostluğu bulabileceğiniz bir kitap Güneş Çavması. Tabi böyle anlatınca hayata pembe gözlükler takmış, umursamaz ve ütopik şekilde pozitif bir kitapmış gibi anlaşılmasın dediklerim. En başındaki kaybedilmiş zaman, artık yanınızda olmayacak sonsuzluğa gitmiş bir dostluğu da anlatıyor ve belki de bu yüzden doğru yolu buluyor baş karakterimiz. Hala başınızı yastığa koyduğunuzda yanınızda sevdiğiniz, 60’larına gelmiş bir anneniz ve dostlarınız varken yitirmeden anlayın şu hayatı diyor bize bağıra bağıra. Anlayın ki geç olmasın ve bir gün gözlerinizi bir daha açamayacak şekilde yumduğunuzda ben yaşadım deyin bir jazz müziği gibi yumuşak, anlamlı ve kendi yolunda.
