Sudenur çatar
@Sudetemel
16 okur puanı
Şubat 2023 tarihinde katıldı
Kitabı okuduktan sonra kendime pek itiraf edemesem de
bana bir şey katmamıştı ama şunu da fark ettim ki Halit Ziya Uşaklıgil'in zaten böyle bir amacı yok. Adam hissettirmek istiyor ve bu konuda inanılmaz bir adam inanılmazz!
Kitapta bir insanın isteğinin toplum çıkarına aykırı olması ve zoraki de olsa bu istek gerçekleşince kişinin o ödediği bedel üzerine bir hikaye geçiyor.
Sahiden de isteklerim birilerine garip gelince onu yapmakta da zorluk çekiyorum.
Hele ki onu başarmışsan öyle bir baskının içine giriyorsun ki o an tüm insanlardan izole olmak istiyorsun. Tabii bazen isteklerimiz belli ahlak kurallarına ters düşse de senin sınırlarını da aşabiliyor. Mazlume tam böyle bir sınırı geçiş eşiğinde bulunan karakter.
Halit Ziya Uşaklıgil'in ileride mest edecek kadar geliştireceği sanatının daha ilkel halini bu kitapta bulmak mümkündü.
"Sahilden fenerlerin ışıkları denize aksederek karanlıklar içinde nurdan dalgalar çiziyordu.."
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Ölülerin geri dönmesiEdebiyat
Eveet. Okuma alışkanlığımı yeni yeni toparladığım bu dönemde beni sıkan bir kitap oldu. Kitap güzel bir konu üzerine yazılmış. Aslında belli bir konusu da yok. Bazı sorgulamalara kapı açıyor. Ben sanıyorum ki bu kitap çok daha kısa bir şekilde vermek istediğini verebilirdi. Javıer Marıas'ın ilk kitabı oldu okuduğum. Pek beğenmedim ama kalıcı olması için birkaç bir şey yazacağım.
Kitapta ilgimi çeken bir nokta ölülerin geri gelmesini aslında istemememize yapılan atıf oldu.
Ben daha önce çok yakınımdan birisini kaybetmedim ama zannediyorum belki de geri dönmeleri artık her şeyi yeniden bozacaktır. Belki de onları bir daha kaybetme ihtimaline tahammül edemeyiz.
Sonra birisinin kaybını zaman içinde unutmak var. Aslında geçen zamanda yeni şeyler olmamıştır. Boşluğu hala duruyordur. Unuturuz ama. Sanki hayat ve şehirler onları unutmamız için her şeyi yapar. Hayat, döngüsüne kapılıp yeni yeni şeyler verir.
Şehirlerse mezarlıkları en kuytu köşelere koyarlar. O kadar uzak olur ki bazen o mezarlıklar gidemeyiz bile. Peki onları kendi kafamızda şimdiki zamana taşıyabilir miyiz? Onlardan sanki halen yaşıyormuş gibi bahsedebilir miyiz?
Bir de şu var. Görünen köy kılavuz istemez mantığı. Ortada bir cinayet varsa ve bu olayın içinde suçlu bariz duruyorsa olaya titizlik azalır. Belki şüpheliler aranmaya devam eder ama herkes içten içe asıl kişiyi bilir. Oysa ya ölen kişi kendi katiliyse?
Kendi ölümünü kendisi istemişse? Bunu acı çekerek değil de birisini ölümü için tutmuşsa? Bunlar bana ilginç gelmişti.
Ölülerin hayatımızdaki yeri, ne gibi bir "yok" olmanın içindeler, onların ölümüne mutsuz olsak da kendimiz hayatta olduğumuz için mutlu muyuz?
Ölüm anlarını anlatabildiğimiz için, ölüm hakkında tahminler yürütebildiğimiz için,
ölü yakınlarına destek olabildiğimiz için içten içe
neler olmuş neler...
Memduh Şevket Esendal Hemen kitabı ufak tanıtıp kitaptan çıkardığım sonuçları yazmak istiyorum.
Kitabımızın başkarakterleri Perihan, Behice, Vassaf Bey...
Perihan: Evlenmek için can atan bir kız. Bu acele ile yanlış seçimlere de başvurabiliyor tabii.
Behice: Onun en yakın, evli ve çocuklu arkadaşı.
Vassaf Bey: Perihan'ın evlenmek istediği 60 yaş üstü adam.
Kitap 1930'lu yılların içine çekiyor.
Öncelikle "Aşkın yaşı var mı?" sorusunu sordurtacak bir kurgusu yok.
Kadınlarımızı konu alıyor. Onların evlenmeyi kendilerine nasıl bir zorunluluk haline getirdiklerini.
Bunun altında yatan onlarca sebep var ama biraz da benim anladığımdan yola çıkalım.
Kadınlar hem yoksulluktan hem de erkekleri bir güç sembolü olarak gördükleri için evlenince huzura ereceklerini düşünüyorlar. Bu evlilik onlar için bir güven ortamı, bir iş, hayat mecburiyeti, seçilmiş bir yaşam...
Şunu düşündüm: Acaba evlilik kafamıza bu kadar yer etmeseydi ve yalnızca bir tercih meselesi olarak kalsaydı daha mı çok sorgulardık hayatı, geleceğimizi?
Daha çok hayatımızın sorumluluğunu alabilirdik sanıyorum. Evet bir hayat 2 kişiyle belki daha güzel ama yalnız doğan insanlar yalnız yaşayamazlar mı? Evlilik bir noktadan sonra mecburi olarak istenen bir şey mi?
Bu soruları sordurtabildiği için okuduğuma pişman değilim.
Vassaf BeyEdebiyat
Memduh Şevket Esendal Hemen kitabı ufak tanıtıp kitaptan çıkardığım sonuçları yazmak istiyorum.
Kitabımızın başkarakterleri Perihan, Behice, Vassaf Bey...
Perihan: Evlenmek için can atan bir kız. Bu acele ile yanlış seçimlere de başvurabiliyor tabii.
Behice: Onun en yakın, evli ve çocuklu arkadaşı.
Vassaf Bey: Perihan'ın evlenmek istediği 60 yaş üstü adam.
Kitap 1930'lu yılların içine çekiyor.
Öncelikle "Aşkın yaşı var mı?" sorusunu sordurtacak bir kurgusu yok.
Kadınlarımızı konu alıyor. Onların evlenmeyi kendilerine nasıl bir zorunluluk haline getirdiklerini.
Bunun altında yatan onlarca sebep var ama biraz da benim anladığımdan yola çıkalım.
Kadınlar hem yoksulluktan hem de erkekleri bir güç sembolü olarak gördükleri için evlenince huzura ereceklerini düşünüyorlar. Bu evlilik onlar için bir güven ortamı, bir iş, hayat mecburiyeti, seçilmiş bir yaşam...
Şunu düşündüm: Acaba evlilik kafamıza bu kadar yer etmeseydi ve yalnızca bir tercih meselesi olarak kalsaydı daha mı çok sorgulardık hayatı, geleceğimizi?
Daha çok hayatımızın sorumluluğunu alabilirdik sanıyorum. Evet bir hayat 2 kişiyle belki daha güzel ama yalnız doğan insanlar yalnız yaşayamazlar mı? Evlilik bir noktadan sonra mecburi olarak istenen bir şey mi?
Bu soruları sordurtabildiği için okuduğuma pişman değilim.
Vassaf BeyBu Kitap İncelenemez.Edebiyat
yazmak istiyorum. Bana öyle üst duygular tattırdı ki bu kitap. Bunun için bile okunur. Kahramanın adı yok. Benim, belki sokağımdan geçen birisi, belki dünyanın öbür ucunda adını dahi duymadığım biri. Korkulacak bir kitap. Gerçekleri göreceğim diye bölük pörçük, korka korka okudum. Dostoyevski benim bu korkak okumama da acımadı. Her şeyi bütünleştirdi. En beğendiğim tarafı yazmayacağım. Heves ettim, bu sayfa büyüyecek, dedim. Ama 6 insandan oluşan bir sayfaya bile paylaşmak istemediğim alıntılar var. Öyle de kalsın. Zamanı gelsin tekrar tekrar okunsun. Artık algılanacak hiçbir şey kalmayana, kitap en saf haline gelene kadar okunsun. Bu kitap sanki insanlara hem en uzaktan hem de en yakınlarından bakabilen birisinin elinden çıkmış. Ne diyelim?
