“tek başardığımız birbirimizi bir kez daha acımasızca kırmak...”
genç werther’in aşk acısından, othello’nun kıskançlığına geçiş yapan bir ressamın yok oluş/yok ediş hikayesi.
tanıdık olmayan(sanki biraz sabahattin ali tadı var) ama kısa sürede kendine adapte edebilen üsluba sahip bir ernesto sabato kitabı.içeriği, derinlemesine irdelense pek çok felsefi ve sosyolojik alt metni barındırıyor. bana en tanıdık gelen kısmı ise dogmatizm eleştirisi oldu.doğruluğu kanıtlanmamış bir fikrin “mutlak doğru” olduğuna kendini inandırmanın yıkıcılığı, ölümle dahi sonuçlanabilir-imiş.
roman boyunca aklımdan geçen tüm küfür, yargı, yergileri, kitap sonunda özetleyen o kutsal kelime grubu : “deli herif.”