Yakında çocukluğu terk edeceğim.
Yaşamın bir güldürü olduğuna kesinlikle inanmama rağmen
sonuna kadar dayanabileceğimi sanmıyorum. Aslında bizler
var olmayana inanmak üzere programlanmışız; çünkü bizler acı
çekmek istemeyen canlılarız. Bu nedenle tüm gücümüzü bu
çabaya değen şeyler olduğuna ve bu nedenle yaşamın bir anlam
taşıdığına ikna olmak için harcıyoruz.
İnsanlar yıldızların
peşinden koştuklarını sanırlar; ama sonları bir kavanozun içindeki
kırmızı balık gibidir. Çocuklara yaşamın saçma olduğunu en
baştan öğretmek daha basit olmaz mı diye kendi kendime düşünüp
dururum. Bu, çocukluğun birkaç güzel anını yok etse de
yetişkinlikte önemli bir zaman kazancı olur; en azından bir travmadan,
kavanoz travmasından kurtulmak ise cabası.