Bizi mahvedenin kabalıklar oldugunu zannederiz.
Oysa, asil incelikler yikar hepimizi. Kabalık, içinde yasa-digimiz, kendimizi hazirladigimiz, hatta bir dereceye kadar bas etmeyi ögrendigimiz bir seydir. Dünya iyi bir yer degildir. Hayat acimasiz, insanlar hoyrat, mutluluklar geçicidir. Bunu beş yasinda falan ögreniriz. Sonrasi üç aşağı bes yukarı hep ayni teranedir.
Basta, karsimizdaki insanlarin duygulari olmak üzere hayatta bir sürü seyi kontrol edemedigimizi fark ederiz. Üstelik görürüz ki, bu his de az bir bilgi degildir aslında. "Öteki", cehennemin ta kendisidir.
Gençken sınırsız olasılıklarla dolu bir dünyada yaşadığımıza
inanırız. Gitmediğimiz bütün yollar hala açık
bir şekilde önümüzde durmaktadır. Hayat sürprizlerle
doludur ve bizi beklemektedir. Ancak öyle bir gün gelir
ki, bir şeylerin ortasında olduğumuzu hissederiz. Artık
olayların başladığı yerde değilizdir. Sonsuz zamanımız
yoktur. Seçmediğimiz olasılıkların silikleşip yok olduğunu,
gitmediğimiz yollan bir daha asla yürüyemeyeceğimizi
anlarız. Önümüzde daha önce farkına varmadığımız
bir ufuk çizgisi belirir. Bunu düşündükçe irkiliriz.
Kendi sonluluğumuzla yüzleştiğimiz andır bu.
Sonuçta hepimiz çocuklugun uzun uykusundan bi-rer ihtiyar olarak uyanmiyor muyuz? Her birimiz o çok mutlu -yok, mutlu da degil, daha çok eksiksiz ve ta-mam- hissettigimiz âna geri dönmek istemiyor muyuz?
Ve en nihayetinde, nefesimiz kesilip yere uzandigimiz-da, sefkatli bir el tarafindan o büyük uykunun affedici kucagina birakilmanin hayalini kurmuyor muyuz?