Ben hiçbir zaman başkalarının zevkine ortak olmadım. Ya
katı bir duygu, ya mutsuzluk duygusu engel oldu bana. Yaşam
derdi, yaşam güçlüğü. Bütün sorunların içinde en önemlisi insanlarla
uğraşmak Kokuşmuş toplumun şerri, yiyecek giyecek
belası, bunların hepsi, durmadan gerçek varlığımızın uyanmasına
engel oluyorlar. Vaktiyle onların arasına karışmıştım; başkalarını
taklit edeyim dedim. Baktım, soytarıya dönmüşüm.
Adına zevk dedikleri her şeyi denedim; gördüm ki başkalarının
zevki bana yaramıyor. Her yerde, her zaman yabancı olduğumu
hissettim. Diğer insanlarla aramda en ufak bir ilgi dahi
yoktu. Başkalarının yaşam tarzına ayak uyduramazdım. Kendi
kendime derdim ki hep: Bir gün toplumdan kaçacağım; bir
köyde, gözden ırak bir yerde kendi köşeme çekilip yaşayacağım.
Ama inziva hayatını şöhret için istemiyordum. Kendimi birinin
düşüncesine mahkum etmek, birinin taklitçisi olmak değildi istediğim.
Nihayet zevkime göre bir oda yapmaya karar verdim.
Sadece kendimin bulunacağı, düşüncelerimin dağılmayacağı bir yer.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Atalarımın yorgunluğu bana geçmişti ve geçmişin nostaljisini içimde hissediyordum ben. Kışın uyuyan canlılar gibi inime çekilmek, kendi karanlığıma dalmak ve kendi içimde olgunlaşmak istiyordum. Karanlık odada resmin belirmesi gibi insanın
içinde gizli olan şeyler de hayat koşturmacası ve kavgası içinde, o aydınlıkta boğulup ölüyor. Sadece karanlıkta ve sessizlikte görünüyor insana. Bu karanlık benim içimdeydi, onu yok etmek için boşuna uğraştım
Üzüntüme gelince, neden bir süre boşu boşuna başkalarının peşine takıldım? Şimdi anladım
ki benim en değerli yanım bu karanlık ve sessizlikmiş. Bu karanlık her canlının yaratılışında var. Yalnız inziva halinde, kendi içimize döndüğümüz zaman, dış dünyadan uzaklaştığımız zaman bize görünüyor. Ama insanlar hep bu karanlık ve inzivadan kaçmaya çalışıyor. Ölüm sesine kulaklarını tıkıyorlar, kendi kişiliklerini hayatın hayhuyu arasında yok ediyorlar.
Sizin aradığınız hal, ceninin ana rahmindeki halidir.
Koşuşturmadan, mücadele etmeden, kimseye yağ çekmeden, sıcak, yumuşak ve kızıl bir duvarın içinde iki büklüm vaziyette durur. Yavaş yavaş annesinin kanını emer, tüm ihtiyaçları kendiliğinden karşılanır. Bu, her insanın yaratılışında var olan, kaybolmuş bir cennet nostaljisidir. Orada insan kendinde, kendi içinde yaşar. Belki bir anlamda ihtiyari ölüm değil midir?
Dazlak kafalı, şiş göbekli, iki günde bir tıraş olan ve it gibi para
peşinde koşturup rengarenk banknotları istifleyen kocası onun
arzularını yerine getiremiyordu. Allah'tan kocası çok güvenirdi
ona, ya da umursamazdı. Çünkü bir ev eşyasıymış gibi kadın almıştı.
Düzenli ve huzurlu bir yaşam için, yemeğini pişirecek, yatağını
yapacak bir sigortaydı adeta. Toplumda haklı görünmek
üzere yaşlılık günleri ve yalnızlıktan kaçış için öngörülmüş bir
evlilikti. Tek istediği, ev işleriyle ilgilenecek güvenilir birinin olmasıydı.