Hayatın bozmayı unuttuğu ya da ne yapsa bozamadığı insanlar vardı hala. Dünya arkalarında yıkılırken onlar kurbağalar gibi nilüfer yapraklarından seke seke sakince uzaklaşıyorlardı enkazdan, toz duman bulaşmıyordu onlara.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Birini sevince, o sevgiyi anons edince tamam sanıyoruz.
Heves lazım, tamam, köpek gibi aşık olmak da lazım, illa ki başın dönecek, aklını yitirecek gibi olacaksın, onsuzluğu hayal edemediğin biçare bir hal gelecek üstüne ama bunlar uçucu, kaçıcı şeyler. Sonra çok iş var. Emek vermen lazım. Bazı şeyleri feda etmen lazım. Teslim olman lazım. Yer açman lazım. Taş üstüne taş koyman lazım. Sonra o ilişkiye gözün gibi bakman lazım, çürümesin, çökmesin, eskimesin. Ona hayatını vermen lazım. Bunlar yoksa heves balon gibi bir şey, sönüp gidiyor.
Annemin ani gidişine doktor tansiyon diye fatura kesmişti ama işin aslı caminin avlusunda kulaktan kulağa fısır fısır gezdi. "Çok çekti rahmetli," dedi komşuları arkasından. Başsağlığı dilemek için yanıma gelip "Kurtuldu," diyenler oldu. Ebedi istirahatı en çok hak eden insandı annem. Yorgundu, uyuyup dinlenince geçecek bir yorgunluk değildi onunkisi. Belki de anca ölünce, dedikleri yalan değil, kurtuldu. Üzgün öldü annem
Puan vermedi·352 syf.·
4 günde okudu
·2024 44. kitabı
