Esra Savaş
@TQueen_zihingecidi
"Kitapların huzurverici dünyasında yepyeni yelkenler açtığım zihin geçidime hoş geldiniz."
Reklam
SimyacıEdebiyat
Bazı kitaplar vardır ki, okurken değil de bitirdiğinizde etkisini fark edersiniz. Simyacı da benim için öyle bir kitaptı. İlk sayfalarında masalsı bir anlatımla ilerleyen hikâye, aslında herkesin içinde bir yerlerde yankı bulan evrensel bir yolculuğun metaforuydu: Hayallerinin peşinden gitmek, iç sesini dinlemek ve hayatta gerçekten ne istediğini keşfetmek.
Paulo Coelho’nun sade ama etkileyici dili, Santiago’nun çobanlıktan hazine avına uzanan serüvenini neredeyse bir öğretiye dönüştürüyor. Kitap boyunca sıkça tekrarlanan “kişisel menkıbe” kavramı, insana sanki unuttuğu bir gerçeği hatırlatıyor: Evren, gerçekten de cesur olanlara yardım eder mi? Yoksa bu sadece güzel bir düşünceden mi ibaret? İşte burası, Simyacı ile okuyucu arasındaki en büyük yol ayrımı.
Kimileri için bu kitap, ilham verici bir pusula gibi. Yüreğindeki sesi dinlemeye cesareti olmayanlar için bir kıvılcım. Ama kimileri için de fazla basit, fazla didaktik, hatta “kişisel gelişim klişeleriyle” dolu bir metin. Ben kitabı okurken zaman zaman bu iki uç arasında gidip geldim. Bazen Santiago’nun içsel dönüşümü beni etkiledi, bazen de her şeyin fazla pürüzsüz ve tahmin edilebilir olduğunu düşündüm.
Ancak şunu kabul etmek gerek: Simyacı, okurun içinde bir şeyler uyandırıyor. Belki bir umut, belki bir hayal, belki de hayatındaki yol ayrımlarını sorgulama isteği. Kitap bittiğinde, Santiago hazinesini buldu ama asıl hazineyi bulan biz miydik, bilmiyorum. Fakat bir şey kesin: Simyacı, her okurun farklı bir anlam yükleyebileceği bir kitap. Kimine göre altın değerinde, kimine göre sadece bir avuç kum.
DönüşümEdebiyat
Dönüşüm’ü okumak, bir sabah 'Gregor Samsa' olarak uyanmaktan farksızdı benim için. Sayfalar ilerledikçe, Kafka’nın dünyası beni içine çekti; ama bu dünya, sıcak bir dost eli gibi sarmalamadı beni—aksine, içimde tuhaf bir sıkıntı bıraktı. Gregor’un dev bir böceğe dönüşmesi, sadece bir fiziksel değişimden ibaret değildi. Onun odasına hapsolmuş yalnızlığında, ben de kendi hayatımdaki görünmez duvarları hissettim. Ailemizin, toplumun, sorumlulukların üzerimize yüklediği ağırlık… Ve anladım ki Gregor sadece Gregor değildi; biraz ben, biraz sen, biraz da hepimizdi.
Kafka’nın dili öylesine tedirgin edici
ve yalın ki, bu dönüşüm sürecini korkutucu kılan şey, olağanüstü olanın olağanmış gibi anlatılmasıydı. Bir sabah uyandığında dev bir böceğe dönüşmek, onun için olduğu kadar ailesi için de bir felaketti ama kimse bunu sorgulamadı. Babasının fırlattığı elma sırtımı acıttı, kız kardeşinin giderek büyüyen tiksintisi içimi burktu. Gregor’un odasının karanlığı, bir noktadan sonra benim de iç dünyama sızdı.
Beni en çok yaralayan şey, Gregor’un kendini sevdiklerine adayan biri olmasıydı. Oysa karşılık olarak aldığı tek şey, unutuluştu. Çalışıp çabaladığı yıllar bir hiç oldu, böceğe dönüştüğü an değerini kaybetti. Kafka burada en acımasız soruyu soruyor bize: Bir insanın varlığı, yalnızca işe yaradığı sürece mi anlamlıdır? Sonunda Gregor öldüğünde, ailesi için her şey kaldığı yerden devam etti. Ve ben kitabı kapattığımda, sırtımda bir ağırlık hissettim. Gregor’un sırtında çürüyen o elma gibi... Dönüşüm’ü okumak, kendine ayna tutmak gibi. Ama bu aynaya bakmak cesaret ister. Çünkü bazen orada gördüğümüz şey, bize hiç yabancı değildir.
Reklam