Necati Karakuş
@UlakApollo
Destanımızda yalnız onların macerası vardır...
Hukuk dediğin soğuk kurallar manzumesinin arkasına sığınıp, insani olana karşı, bana karşı bu kadar körleşmiş olduğunu görmek beni nasıl yaraladı bilemezsin. Senden beklediğim ufacık, anlayışlı bir bakıştı. O gün yolumuzun çok önceden çatallandığını, farklı yönlere yürüdüğümüzü ve aramızdaki mesafenin kapanmayacak kadar açıldığını anladım"
"Lisedeki edebiyat öğretmeni sevdiği bir resmi yorumlamalarını istediğinde bunu seçmişti. "Edebiyat görünenin arkasındaki gerçeğin en güçlü sözcüsüdür." diye başlamıştı, "Egemen kültüre ve söyleme karşıt diskur oluşturma ve bunu her koşulda ve dönemde yapma işi en başta onun görevidir." Gülay'a göre edebiyat tam da bu nedenle felsefeden bile önemliydi. "Çünkü Gılgamış'tan beri en önce o vardı. Edebiyatın, insanı en dramatik yolculuklara çıkarırken, hayatın bin türlü ihtimalini akla hayale gelmeyecek şekillere sokup önümüze sererken verdiği neşenin kaynağı da, bu kadim bilgeliğinde saklıdır. Dilimizin ucuna kadar gelip bir türlü serbest kalamayan, ama hep içten içe kaynadığını hissettiğimiz o rahatsızlığı ancak onunla uysallaştırıp faydalı hale getirebiliyoruz. Hayatı yaşamanın ve yorumlamanın tek bir yolu olmadığını, ondan öğreniyoruz. Repin'in tablosuna bakalım. Gençlerin, doğanın fokur fokur kaynayan dizginlenemez güçlerinin ortasındaki mutlulukları, edebiyatın temelini oluşturan dramatik anlardan birine çok iyi bir örnek. Bu sevgililerin neşelerinin kaynağı nedir? Belki de birazdan onları yutacak dev dalgaların ortasında nasıl da gülümsüyorlar birbirlerine. İşte mesele tam da buradadır belki de. Denizde yok olup gitmek üzere olan iki genç, sandığımız gibi büyük bir trajedi olmayabilir. Doğanın engellenemez güçleri karşısındaki acizliğimize, eninde sonunda yok olup gidecek olmamıza neden bu kadar öfkeliyiz? Bana göre cesaret, insanın kendine taşıyamayacağı bir gücü atfetmesi değil, kendi gerçekliğinin farkında olmasıdır. Repin'in tablosundaki iki genç bunun farkına vardıkları için mutlular. Birazdan yok olup gidecek olmalarına rağmen yine de el ele tutuşabilmenin, bir anlık mutluluğun, doğa karşısındaki acizliğimizi cesaretle karşılayabilmenin, hayat ne kadar sürerse
"Gülay "Libido yaşam sevincidir." dedikten sonra tatlı tatlı gülümseyip Küba Devrimi'ni örnek göstermişti. "Ocak 1959'dan dokuz, on ay sonra ülkedeki doğum oranında dikkat çeken bir artış olmuş biliyor musun!" Aydın'ın şaşkın bakışlarıyla karşılaştığı an kahkahayı patlatıp, "Teyitli bilgi değildir" dedikten sonra devam etmişti, "Ama ben doğru olduğuna inanıyorum, çünkü hoşuma gidiyor. Devrimlerde sadece eski düzen değil, yatak odasını bile etkileyen o yoğun bastırılma duygusunun da yıkılması, en büyük siyasi enerjiye, en yüksek biyolojik coşkunun eşlik etmesi son derece mantıklı geliyor bana."
"O yaşına kadar herhangi bir eyleme katılmayan Aydın, hazırlıksız yakalandığı teklif karşısında ne yanıt vereceğini şaşırmıştı. Oysa bu soruyla ilk defa karşılaşmıyordu. Üniversitedeyken benzer tekliflere, eylem yapmanın hiçbir şeyi değiştirmeyeceğini savunarak uzak durmuştu. Bahane değil, bu onun gerçek düşüncesiydi. Eylemcilerin taleplerinin neredeyse hiçbir zaman karşılanmadığını gördüğünde de haklılığını tescil ediyor, içini rahatlatıyordu. Yine de inancın insanlar için bir ihtiyaç olduğunu anlayabiliyor, arkadaşlarına özeniyordu. Fakat her zaman ana akımı makul görmekten, statükonun değişmezliğini gerekçelendirmekten kendini alamıyordu. Ancak bu sefer içinden bir ses, bugün Taksim'de olması gerektiğini söylüyordu."
"Yaşlı avukat şimdikilere değil ama kendi gençliğine sevecenlikle bakardı, yine olsa aynı yolları yürürdü. Aydın babasında böyle bir naifliği hiçbir zaman hissedememişti. Çok nadir bahsettiği üniversite yıllarıyla ilgili, pişmanlık yasasından yararlanmak isteyen sorgudaki biri gibi konuşurdu. "Gençlik işte” derdi, "Gençlik insanın vicdanıdır. Sonra gerçek hayatla tanışınca... Eylemler, protestolar, grevler, bildiriler; ne oldu sonra? Ölen öldüğüyle kaldı. Emekçi dediklerimiz önce askerleri sonra sağcıları alkışladı, solcular hapisten çıkıp reklam çekmeye başladılar. Boşversene." Babası vicdanını geride bıraktığı, Orhan Bey zamanının azaldığını hissettiği için sinirliydi."