Fatma Saraçaydın
@Uverrcinka_
"Ophelia da koptu kendinden, yitirdi güzelim aklını."
Şu anda okuduğu kitap
Vardığı sonuç durumunun kötü olduğuydu. İvan İlyiç'e yolda her şey hüzünlü göründü. Arabacılar,evler hüzünlüydü, gelip geçenler, dükkânlar hüzünlüydü.
"İnsan suretine bürüneli beri korkmadan geçirdiğim bir an anımsamıyorum: Daha yüreğimin ilk atışını duyuşumda bile. Aynı anda hem yaşama hem ölüme olan uzaklığı sayan o keskin, yüksek tık sesi beni daha önce hiç duymadığım bir ürküntü ve telaşla sarmıştı. İnsanlar her yanı ölçüp saymayı severler, anladım da, yaşamın yitip giden her bir saniyesine sihirbaz titizliğiyle eşlik eden bu sayacı bağırlarında nasıl taşıyabilirler?"
"Ağbi" dedi hıçkırıklarının arasından. "Biliyor musun ağbi, onu görünce benim içimdeki yeşillikler dört parmak uzardı."
Gümüş paralar da bulmuştu. Belli ki bunların bazıları susuz, kör kuyulara saklamak için atılıyor, sonra yıllarca, yüzyıllarca unutuluyordu. Bu tuhaf değil miydi? İnsanın sevdiği, kıymetli bir şeyini kuyuda bırakıp sonra da unutması acaba neyin işaretiydi?
"Şöyle bir kıpırdayacak olsam, tuzağa düştüm demekti! Yapardı da! Zaten kadınlarda bütün bu duygular karışık olarak bir arada bulunur."
