Vildan Aygül
@Vildanaygl
Şu anda okuduğu kitaplar
Hayatımızın, tıpkı bir roman gibi artık son şeklini aldığını hissettiğimiz günlerde, en mutlu ânımızın hangisi olduğunu benim şimdi yaptığım gibi hissedip seçebiliriz. Yaşadığımız bütün anlar içerisinde neden bu ânı seçtiğimizi açıklamak da, kendi hikayemizi bir roman gibi yeniden anlatmayı gerektirir elbette. Ama en mutlu ânı işaret ettiğimiz de, onun çoktan geçmişte kaldığını, bir daha gelmeyeceğini, bu yüzden bize acı verdiğini de biliriz. Bu acıyı dayanılabilir kılan tek şey, o altın andan kalma bir eşyaya sahip olmaktır. Mutlu anlardan geriye kalan eşyalar, o anların hatırlarını, renklerini, dokunma ve görme zevklerini bize o mutluluğu yaşatan kişilerden çok daha sadakatle saklarlar.
Evet,onlar benim fena bir kimse olmadığıma inandıkları halde muhakkak fena bir tarafımı,kendilerince fena sayılabilecek bir tarafımı bulmaya uğraşırlarken,ben onların insanlıktan uzaklaşmış,hayvanlıktan, vahşilikten bile daha ürkütücü bir hal almış olan hareketlerinde,yüzlerinde,sözlerinde şu her şeyi iyi ve güzel bir ahenge götürmeye çalışan tabiatın bir eserini bir izini aradım. Onlara hiçbir zaman kızarmıyor,onlardan nefret etmiyor,sadece zavalılıklarına,daha doğrusu insanlığın bu kadar tiksinecek hale gelmesine açıyordum.
Bunu içinde hiçbir tazyik,hiçbir işkence beni kendi gözümde küçültmüyordu.
Zaten işkence nedir? İrademiz ve kafamız bizi küçültecek bir iş yapmadıkça,işkence sadece bir fizyoloji meselesidir.
Ellerimiz,sinirlerimiz dayanabildikleri kadar dayanırlar. Sonra, tabiat ne emrederse, o olur. Ama ruhumuzu kamçılaştırmamak elimizdedir. Halbuki ben ruhumun üzerine bir tokat yedim ve bunda kabahatliyim.
“Bizi bizden daha iyi biliyorlar;
Mesnevi'yi de, rubaiyat'ı da, gazali'yi de, fara-bi'yi de bizden daha çok okuyorlar; bizi bizden daha çok takdir ediyorlar; bizim bizden daha büyük düşmanımız yoktur efendim yoktur.”
