Bookworm
@Virginiawlf
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Notre Dame'ın KamburuEdebiyat
Victor Hugo, Fransa'da ki karanlık günleri olaylara yer vererek betimler. Eserde karakterlerin her biri toplumda farklı sembolleri simgeler. Bu semboller daha çok toplumda bireylerin nasıl ayrıştığını gösterir. Kişinin görünüşü, makamı ve statüsü önemli olan özelliklerdir. Çirkin olan, kısacası aykırı olan toplum içinde kabul görülmez. Victor Hugo'nun yansıtmış olduğu resimler aslında bu yargılara karşı tepki olarak ortaya çıkmış olabilir.
Eserde baş kahramanlardan biri olan Quasimodo, aykırı bir karakterdir. Latince'de anlamı "eksik-tamamlanmamış adam" anlamına gelmesinden de bu bellidir. Halk hiçbir zaman onu kabul etmez ve görünüşünden dolayı hep yargılanır. Katedralde kaldığından onun bütün dünyası orası olmuştur. Tek sığınağıdır belki de. Onu orada kendisinden başka yargılayacak kimse yoktur.
Daha sonra Esmeralda karakteri okuyucunun karşısına çıkar. Aykırı karakterin aksine Esmeralda, genç ve güzel bir kızdır. Asıl sorun ise statüsüdür. Çingene olduğu için hor görülür. Bu kız olayların merkezinde yer alır. Güzel olması diğerleri için tehdit olmuştur. Esmeralda ise çapkın ve yakışıklı subay Phoebus' a aşık olmuştur. Ne yazık ki Phoebus, sadece çingene kızıyla gönül eğlendirmek niyetindedir. Onun bu niyeti ise olayları daha karmaşık hale getirir. Esmeralda'yı seven Frollo, aşkını bir takıntı haline dönüştürür. Tehlikeli planlar kurar ve Esmeralda'nın sonunu getirir. Ayrıca hiç tanımadığı annesine tam kavuşmuşken ölüm onları yine ayırır. Bu trajik durum yürekler acısı olsa da kralın emri kesinlikle yerine getirilmelidir.
Bu romanın sonunda ise kayıplara karışan Quasimodo en sonunda Esmeralda'nın cesedine sarılmış şekilde ölü bulunur.
Bir Yazarın GüncesiEdebiyat
Virginia Woolf, bir yazar olarak deneyimlemiş olduklarını günlüğünde ayrıntılı bir şekilde açıklıyor. Günlük olmasına rağmen özel yaşantısına dair yazdıkları çıkarılmıştır. Sadece yazarlık üzerine yaşadıkları ve yazma sürecinde etkilendiği olaylardan bahsediliyor.
1918' den 1941' e kadar bu günlüğü tutmuştur. Eşi Leonard Woolf yazdıklarını bir araya getirerek kitap olarak basma kararını almıştır. Virginia'nın hayatta olduğu zamanlar okuyucu sayısı az olduğundan ismi bilindik değildi. Özellikle bir kadın yazar olarak o yıllarda nadir isimler tanınıyordu. Virginia da elbette bu konuda kaygı taşıyordu.
Yazma sürecinde yaşadıkları zorluklar onu her ne kadar engellese de yazmayı hep sürdürdü. Kendisinin de itiraf ettiği gibi yazmak onun için rahatlama ve aynı zamanda var oluş anlamındaydı. Zorlu süreçlerin sonucunda beklentisi doğal olarak okunmak ve beğenilmekti.
Eşi Leonard Woolf her zaman ona destek olarak yazdıklarını okur ve kitap olarak basardı. Virginia eşinin desteğiyle de diğer kitaplarını yazmayı sürdürdü. Eğer o yıllarda yazar bir kadın dışarıdan destek bulamazsa yazma süreci daha sancılı olurdu.
Günlüğünde yalın bir dil kullanmayan Virginia, bir çok betimlemeyle kendi hikayesinin romanını yazmış denilebilir. Aynı zamanda yazmış olduğu kitapları ve karakterleri konu edinmiş ve onlarla yakın birer bağ kurduğu gözlemlenmektedir.
Zihinsel olarak yorgunluk yaşasa da bir yazar olarak düşünce yapısı ve yaratıcılığı hayatının her tarafını etkilemiştir.