Sonu belirsiz bir kavgaya atlıyoruz olric. Yanımda senden başka kimse yok elle tutulabilen. Öyle bir savaşa giriyorum ki olric, bizi isa bile kurtaramaz.
Kimsenin ortak türküsü yoktu ve kimse türküsünü bir başına söyleyemiyordu. Bir yere gitmeden, gelecek birisini bekliyordu herkes. Koro halinde susuluyordu ve yalnızca yuksek sesle konuşanlara inanır olmuştu insanlar.
Herkesin öyle bir hikâyesi yok muydu? Başlayıp da bitiremediği. Çünkü kimsenin dinlemediği... İçine atmak, diye bir şey varken, anlatmaya ne gerek vardı?