azra kozan
@XAzra
15 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Uzun bir yazı okurken, ilk cümle her şeyi anlatır diye yorumlarım hep. bunun nedeni zamanla, bunu kendimde görmem.
yazdığım romanın ilk mısrası da şöyle başlar
''unutmak istediğim birçok şey var''
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Gemisi olmayan bir kaptana,
Denizlerin hükmü verilse ne olurdu.
Böyle bir derde düştüm işte.
Bir keder, bir üzüntü
Son nefesimde bile yanımda olacaklar.
Yarım kalmış ben ise,
Şimdilerde bu dizeleri yazar oldum.
Ah o kemanın acı veren sesi yok mu?
Ben her unutmak istediğimde,
Seni bana hatırlatanlardan.
Çaresizim.
Elimden hiçbir şey gelmezken,
Yazıyorum bu şiiri.
Belki de kemanın acı veren bir sesi yok.
Yarım kalan cümleler,
Yarım kalan müzikler,
Yarım kalan bakışlar
Yarımlarımız,
Bana acı veriyor.
Ben ise bahane arıyorum sevgilim,
Seni suçlamamak için.
AZRA KOZAN
SON ADA spoiler vardır.
Zülfi Livaneli’nin yazdığı son ada romanı bana birçok şey kattı, özgün olmak da buna dâhil.
Kitap karakterlerinden olan yazarın bir yerlerden çıkıp, sen bu musun hayır değilsin o yüzden kendin gibi yaz demesinden korkuyorum.
Kitap da sevmediğim tek yer kısa olması diyebilirim, aslında bu konuyu çok düşündüm, tam oturmuş gibi ne kısa, ne uzun. Kitap bitince bir boşluğa düşüyorsunuz, uzunca düşünüyorsunuz. Kitap sizi çok etkiliyor, bunun nedeni Zülfi Livaneli’nin beni çok etkileyen yazı diliydi.
Aynı zamanda kitap size en başından ne olacağını anlatıyor, kitabın başında kullanılan şu cümle ile.
‘’o’’ bir gün çıkıp gelene kadar ‘’en iyi korunan sır’’ dediğimiz yeryüzü cennetinde huzur içinde yaşayıp gidiyorduk
Yani kitap en başında bu cennet bir cehenneme dönüşecek ve siz bunu okuyacaksınız diyor. Ne olacağını bildiğiniz halde kitaba o kadar çok bağlanıyorsunuz ki, bırakamıyorsunuz.
Kitap da dikkatimi çeken bazı konulardan biri ise, bakkalın hasta oğlu. İntikam almak için kendini bir anne martı gibi öne attı ve başkanla beraber o korkunç uçurumdan atladı. Aynısını anne martılarda yapmıştı zamanında, bu durum ise beni çok etkilemişti.
Adada yaşayan kişiler düşüncelerini söylemiyor çoğunluğa uyuyordu, yazar dışında. Yazarında üstesinden çok güzel gelindi aslında.
Ada cehenneme dönmeye devam etti. Ağaçlar kesildi, martılar öldürüldü, ne kadar canice olunabilir ki darken, yumurtalar ezildi. Adalılar çok sevdiği martılarla birden savaş başlattı. Ne uğruna peki? Hiçbir şey sadece çoğunluk istiyordu. Sürüden ayrılanı kurt kapacak sanıyorlardı, sanki bir korku vardı içlerinde.
Kitap aslında her şeyin birden ellerinizden kayıp gidebileceğini anlatıyor belki de bu yüzden çok sevdim bu kitabı, çok şey öğrendim okurken.
Okurken bir dünya klasiği okurmuş gibi
