Bir yol.
Tanıdık, uzun bir yol.
Hatırlıyorum da beni yalnız bıraktığın,
O yoldayım.
Adım atamıyorum sayende.
Soramıyorum nedenini.
Seslenemiyorum sana.
Sadece bakıyorum,
Beni bırakıp gidişine.
Bir kitaba başlıyorum.
Bitmeden bir ağlamak,
Sarıyor bedenimi.
O kitabı da rafa kaldırıyorum,
Öncekiler gibi.
Bir yabancının bedeni sararken beni,
Kokunu ne kadar özlediğimi fark ediyorum.
Bana sarıldığını anımsarken,
Arkadaşım olan ağlamak ise
Elimi tutuyor destek olurcasına.
Yabancı bir yol çıkıyor karşıma,
Bizim yolumuzu hatırlıyorum.
Ardından seni özlüyorum.
Bu sefer, yabancı olan bu yolda görüyorum seni.
Adım atabiliyorum.
Lakin bu yolu yabancılaştırdığın için bana,
Affetmemek üzere gidiyorum.