Y
@YCAM
Bir gönül inceligidir, bir insana degerli olduğunu hissettirmek.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Sovyetler demiş ki: “İvan, gel kardeşim seni haksız yere hapse atalım.”
İvan da demiş ki: “Olur ama bir şartım var: Sabahın köründe kalkıp donarak çalışmak istiyorum, yoksa olmaz.”
Ve böylece başlar İvan Denisoviç’in Bir Günü…
Ama öyle bir gün ki, bizim pazartesi sabahı uyanmamız yanında tatil köyü kalır.
Adam sabah 5’te kalkıyor, dışarısı kutup. Burnunu sildikten sonra mendil değil burun kırılıyor.
Çorba mı? Sulu özlem. Ekmek mi? Lastik gibi ama ekmeğin bile umut verdiği bir ortamdasın.
Bu kitapta aşk yok, cinayet yok, sürükleyici kurgu yok.
Ama bol bol:
Donma
Taş taşıma
Üşüme
Bir de “bugün sopa yemedik, Allah bereket versin” sevinci var.
“Bir günü anlatıyor ama biz her sayfada üşüdük.”
Soljenitsin tokat atmıyor, direk suratımıza kar topu fırlatıyor.
Kapanışı İvan’dan gelsin:
> Bugün de hayattayız. Fazla şey istemiyoruz
Kolay kazanılan paranın değeri yoktur, insana kazanmış olmanın zevkini vermez. Eskiler boşuna dememişler. "İnsan karşılığını vermediği şeyin değerini bilmez." diye...
Ana karakterimiz Athena. Ama aslında Junie. Ama aslında yazarın kendisi mi? Ama aslında... Aman neyse.
Yani kitap öyle bir “ben kimin hikâyesiyim” sorusuna giriyor ki, biz okurlar da bir noktada kimliğimizi falan sorguluyoruz.
Ben kimim? Ben bunu niye okuyorum? Bu neyin intihali, neyin izdihamı?
Bak mesela, Athena bir gün geliyor, Asya kökenli ama beyazlar gibi yazıyor, sonra siyah gibi konuşuyor, sonra Latin gibi dert yanıyor.
Derken herkes “ne orijinal yazmış” diyor.
Meğer kızın yaptığı şey: Ctrl+C ve utançsız Ctrl+V.
Yazar R.F. Kuang diyor ki aslında:
“Siz kültür diyorsunuz ama o kültürü önce paketliyor, sonra satıyor, sonra da üstüne isim yazıyorsunuz.”
Kitabın en bomba özelliği:
Kendi kendini gömüyor.
Yani yazarı da karakteri de öyle egolu ki...
Birbirlerini yerken biz “ay çok iyi yazmış ama ya” diye arkada dedikodu yapıyoruz.
Sonuç olarak...
Bu kitap bir roman değil.
Bir sahne gibi.
Bir edebiyat dünyası dramı.
Bir “yeter ya artık şu ödül törenlerinde ağlamayın” isyanı.
