Y
@YCAM
Bir gönül inceligidir, bir insana degerli olduğunu hissettirmek.
Zamanların hem en iyisi hem de en kötüsüydü. Bilgeliğin ve aptallığın çağıydı. Hem inanç hem de kuşku devriydi. Işığın da asrıydı karanlığın da. Hem umut baharıydı hem de umutsuzluk kışı. Her şeye sahiptik hiçbir şeyimiz yoktu..
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Bu kitap uzun uzun konuşmuyor, bağırmıyor, drama kasmıyor. Ama insanı öyle bir boşlukta bırakıyor ki, ne düşüneceğini bilemiyorsun. Sanki iki karakteri bir odaya koymuşlar, anahtarı da içeri atıp dışarıdan kapatmışlar. Konuşmuyorlar, kaçamıyorlar, anlamıyorlar... biz de dışarıdan izliyoruz.
Kadın duygularını gömmüş, adam sevdiğini sanıyor. Oysa iki tarafta da gerçek bir yüzleşme yok. Belki de baştan beri birbirlerine değil, kendi içlerindeki boşluğa tutulmuşlardı.
Nemirovsky çok ses çıkarmadan yazıyor ama ne yazdığını iyi biliyor. Her cümle sakin ama isabetli. Sanki bir yazar değil de, insanın içinde yıllardır konuşmayan bir iç ses anlatıyor hikâyeyi.
Bu kitapta ne mutlu son var, ne net cevap. Ama şu var:
"Yanlış anladım" demek bazen çok geç kalmış bir cümle olabilir.
Roman boyunca sanki tek bir soru dolaşıyor satırlar arasında:
"İnsan, kendi hikâyesini gerçekten anlatabilir mi, yoksa sadece dolaylı izler mi bırakabilir?"
Ve Mahir, bu sorunun peşine düşüyor; büyük olayların değil, küçük kırılmaların izini sürüyor.
Acayip, modern insanın iç sesini kıymetli bir sessizlikle yankılayan, kırılganlığı yücelten ve her şeyin hızla geçtiği bir çağda durup bakmayı öğütleyen bir roman. Biten cümlelerinden sonra bile sürmeye devam eden bir yankısı var.
Kısaca söylemek gerekirse, Acayip hem anlatımı hem duygusu hem de biçimiyle adı gibi.
Ama biliyoruz ki, bazı acayiplikler insana iyi gelir.
