Yakuphan
@Yakuhan
Bulup bulabileceğimiz tek özgürlük determinizmin bağrındadır.
Sayfa 59
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Fakat hayali bir özgür irade fikrini fanatikçe destekleyenlere kalırsa, irade vasıtasıyla bir dürtüye ya da güdüye doğal olarak sahip olmadığı bir kuvvet vermez ya da böyle bir kuvvet oluşturmazsanız, özgür
olamazsınız.
Sayfa 59
Maalesef, insan bulaşık yıkayarak James Dickey, Jack gilbert, Nemerov ve 92. Sokak- Lexington Bulvarından T. Weiss İle konuşarak öğreneceğinden çok daha fazla şey öğrenir.
Sayfa 42 - parantez yayınevi
Hem de büyük bir keyifle. Yalnız olmadığını kutlamak ister gibi. Bir doğum günü gibi. Söndüreceği mumlar olmadığı için sigara yakmak ister gibi.
Bir adam geliyordu kapalı gözlerinin önüne. Her göz kırpışında. Yalnız bir adam. Romandaki bütün adlar tek bir adama aitmiş gibi geliyordu Derda’ya. Turgut’lar, Selim’ler, herkes tek bir adammış gibi. İyilikten inşa edilmiş bir adam. Belki de cam kırıklarından. Belki de havadan inşa edilmiş. Sonra karanlık bir taşla çarpışıyordu. Binbir parçaya bölünüyordu adam. Belki de buharlaşıyordu. Her ne yaşadıysa karanlık bir taş olmuş ve adamı kum gibi ezmişti. Ya da buz gibi eritmiş, geriye de kitap kalmıştı. Kitap, Derda’nın anlamadığı her şeydi. Geriye kalanları iyi bilirdi. İnsanlardan geriye kalanlara mezar taşı denirdi. Göğsünün üstünde inip kalkan kitabın bir mezar taşı olduğuna inandı ve kırpmaktan vazgeçip gözlerini kapadı.