Çağlar çelebi
@Yamasut
59 okur puanı
Temmuz 2024 tarihinde katıldı
Kitap on adet gerçek psikoterapi öykülerinden oluşuyor. Konu psikoloji olduğu için haliyle birçoğumuzun cevabını aradığı "nasıl yaşamalıyım?" 'dan ziyade "neden bunu yaşadık?" bunun cevaplarını veriyor. Yazarın anlatımları çok samimi. Gülseren Budayıcıoğlu'nu anımsattı, yani yapsam film olur.
Yazar kendi yaşından da dolayı olsa gerek kitabın bir çok bölümünde ölüm kaygısından bahsediyor, ama kitap hiç karamsar değil. Yazarın meslektaşlarına da bir notu var. Hastalarına illa bir tanı koyma zorunluluğun olmadığını, onlarla yakın bir bağ kurmanın daha önemli olduğunu söylüyor.
Son bölümdeki kitaba da adını verdiği Marcus Aurelius’un sözü etkileyici. "Hepimizinki günübirlik hayatlar; hatırlayanın, hatırlanandan farkı yok." (Hayat geçicidir. Şöhretin önemi yoktur, asıl olan anı erdemli, güzel bir şekilde yaşamaktır.)
Geçmişteki bir olayı değiştiremezsin, bu yüzden geçmişe umut bağlama.
İnsanın kendini tanıyarak, bilerek daha güzel ve anlamlı yaşaması mümkündür. Terapi de bu işe yarar.
Kitaptan bana kalanlar;
-Oysa kelimeler yalnızca not düşmeye yarar. Melodiyi oluşturan, fikirlerdir. Yaşamımızın çatısını da fikirler oluşturur.
-Yaşamak ile sorgulamak arasında bir seçim yapmak gerekirse her defasında yaşamayı seçerim. Açıklama illetinden itinayla sakınırım. Bunu sana da tavsiye ederim.
-Sonsuza kadar ölü olma düşüncesi, bir türlü aklımdan çıkmıyor.
-Sonun yaklaşmakta olduğunu fark etmek bizi şu ana daha canlı sarılmaya teşvik edebilir.
-Sanki gerçek yaşamınız, bir yerlerde dondurulmuş halde duruyormuş gibi.
-Bence ölümün en karanlık yanlarından biri, ben öldüğümde tüm dünyamın, yani anı dünyamın bugüne dek tanıdığım herkesin içinde bulunduğu o zengin ve kökleri çok sağlammış gibi görünen dünyanın benimle birlikte kaybolup gidecek olması.
-Mezun
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Temelde bir felsefe, varoluş, arayış romanı. Budizm, Hinduizm ve mistisizm gibi temalarla içsel yolculuğu anlatıyor.
Sidarta Hindistan’da yaşayan Brahman(Hindu toplumunun en üst kastını oluşturan ve kutsal bilgeliğe sahip olduklarına inanılan rahipler) sınıfından biridir. Bu manevi rehberlik sınıfını öğretileri Sidarta için artık yeterli gelmiyordu, gerçek hakikati bulmak için daha fazlasını isteyen biri. Bunun için bir yolculuğa çıkıyor. Yalnız değil yanında arkadaşı Govinda da var.
Özettir.!
Bir süre Samanalarla(çilekeşler), sonra Gotama(bilge Buda), Kamala(hayat kadını), Kamaswami (tüccar) ve en son Vasudeva( kayıkçı) ile zaman geçiriyor.
Samanalarla geçen yıllarda aç kalıp arzularını bastırsa da, doğanın döngüsünü, acıyı, arzuyu ve benliği ortadan kaldıramadığını fark eder.
Sidarta, Gotama’nın içsel huzuru yakaladığını ve öğretilerinin kusursuz ve mantıklı olduğunu kabul eder. Ancak Sidarta’ya göre aydınlanma bir öğretiden öğrenilerek değil, bireysel deneyimle yaşanarak elde edilir. Başkasının sözleriyle değil, kendi yoluyla bulduğu bir yoldur bu. Kimse bir başkasının ruhunun özünü öğretemez. Ona göre, öğreti kelimelerle sınırlıdır, oysa gerçeklik sınırsız ve doğrudan yaşanması gereken bir şeydir.
Sonrasında dünyevi zevklere yönelir. Kamala ile aşkı tadar, Kamaswami'den ticareti öğrenir. Parayı tattı, şehveti tattı. Kumar oynadı. Sonra bıkkınlık, perişanlık yaşadı. Düşüncelerin en kötüsü intiharı düşündü. Om… tekrar düşünmeye başlayarak hayata bağlandı. Sidarta kendi benliğinden(bencil) kurtulmaya çalışıyordu, kalıcı huzuru arıyordu.
Kayıkçı Vasudeva ile tanıştı. Ondan ve nehirden yaşam akışını(döngüsünü) ve birliği öğrendi.
Sidarta her geçen gün olgunlaşıyordu. Üç önemli yetiye sahip oldu. Oruç, beklemek ve düşünmek.
Romanın baş kahramanı Meursault hayata, olaylara, topluma karşı tepkisiz biri. Ağlamayan, üzülmeyen, bence ruhsuz biri. Topluma karşı yabancı, kendine yabancı ve hayata karşı yabancı. Ona göre her şey anlamsız.
Cümleler kısa, akıcı, temiz, yazar anlatmak istediğini akıcı cümlelerle anlatıyor. Zaten roman da kısa. Ama bunun yanında çok felsefi bir konuya temas ediyor.
Hakim Meursault'a cinayeti neden işlendiği sorduğunda buna güneş neden oldu demişti. Bu durum bana en fazla suç oranlarının çok sıcak şehirlerde işlendiğini hatırlattı.
Toplumun değerleri mi doğrudur, yoksa yaşamın anlamsızlığını kabul eden Meursault mi daha gerçektir? Toplumda uyumsuz yaşarsan, toplumun değer yargılarına kayıtsız kalırsan toplumda seni yargılar ve hatta suçlu bulur.
Hayatın nesnel, tek bir anlamı ya da amacı yoktur, kişinin kendisine özel hayatın anlamı vardır. Gandi'nin sözü gibi "Hayatta ne yaparsan yap, bu yaptığın başka birileri tarafından zaten yapılmış olacak; ama sen yaptığın için senin için anlamlı olacak.” Ancak insan bu anlamsızlık karşısında güzel, dürüst ve bilinçli bir şekilde yaşamaya devam etmelidir.
Kitaptan bana kalanlar;
-Ölmeye yanaşmadığı sürece, insan yaşamayı seçiyor demektir.
-Umutsuzluk konuştu mu, hele yazdı mı, hemen bir kardeş el uzanır sana, ağaç anlam kazanır, sevgi doğar.
-İnsanın bir tek anası olur.
-Hem burada kendi yaşıtları, arkadaşları vardı. Onlarla bir başka zamana ait mutlulukları paylaşabilirdi.
-Yine bir pazar daha geçip gitti, anacığım şimdi topraklar altında yatıyor, yine işimin başına döneceğim ve sonunda, her şey eski hamam eski tas, diye düşündüm.
-Öğrenciyken bu çeşit bir çok tutkum vardı. Çok geçmeden anladım ki, bütün bunların gerçek bir önemi yokmuş.
-Ben ona evimin çok güzel olduğunu söyleyince, cumartesileri, pazarları
