Ne kadar garip diye düşündü, insan tek başınayken cansız nesnelere yöneliyor; ağaçlara, sulara, çiçeklere; onların kendisini ifade ettiğini, kendisiyle bütünleştiklerini hissediyor; kendisini tanıdıklarını, bir anlamda kendisiyle bir olduklarını hissediyor; onlara karşı sanki kendine hisseder gibi böyle akıldışı bir şefkat hissediyor.
Reklam
Hingê di nava malan de digeriya zilma tazî
Bi awirê mirinê şaş dibû ax.
Hingê şev yek roj hewar bû.
Li taxên bajêr agirekî kor.
Devê kesî tinebû ji hatineke dawî re.
Hingê dimir Mirze Mihemed, difiriya boraqê Pêxember
Ellahumesellîalaseyîdînamuhemmed!
~ÇEVİRİ~
Çıplak bir zulüm geziyordu evlerin içinde o zamanlar
Şaşırıyordu toprak ölümün sert bakışlarıyla
Geceler aynı, gündüzler imdattı o zamanlar
Şehir mahallelerinde kör yangınlar
Bir sonu getirmek için dilsizdi tüm ağızlar
O gün öldü Hz. Muhammed, uçtu burağı peygamberin
Allahümmesallialaseyyidinamuhammed!
Bu damıtılmış ve filtrelenmiş aşk diye düşündü Lily... nesnesini asla ele geçirmeye çabalamayan aşk; matematikçilerin sembollere, şairlerin sözlere duyduğu cinsten, dünyanın dört bir yanına yayılması ve insanlık için bir kazanç olması gereken aşk.
Bir felsefe kitabıyla karşınızdayım.
Kolay bir felsefe kitabı değil.
Kitabı zorlaştıran şey inandığımız her şeyin tarumar edilmesinin ötesinde bir şey.
Bu şey ki; tutunduğumuz tüm düşüncelerin yaşamın dokusuyla değiştiği ve ancak üstinsana giden yolun kendini aşmaktan geçtiği gerçeği.
Kitapta şiirsel bir dille felsefik cümleler kurulmuş.
Kimilerine göre anlaşılması zor olsa da onu gizemli ve değerli kılan şey de bu sanki.
Sarsıcı, etkileyici ve zamansız bir kitap.
Reklam