“Sen bana bak, oğlum , yalanın gücü doğrunun güçsüzlüğünden değildir. Yalan teşkilat kurmuş , doğru yalnızdır. Yalanın geleneği var, senin doğrunun her gün yeniden yaratılması gerek. Her gün bir şafak çiçeği gibi yeniden açması gerek. Sen yenileceksin. “
Doğanın çocuğu Tuiavii “beyaz adam”a bilge ve üstün görünümünün altındaki acziyetini yalın bir üslupla anlatmaya çalışmış. Kitap oldukça etkileyici benzetmelerle süslenmiş. Soluklanıp düşünmeden sayfaları çevirmek zor. Ve keşke Samoa halkı gibi doğanın bir parçası olarak kalabilseydik dediğim çok etkisinde kaldığım bir başucu eseri…