Ben de günahkar kullarındanım Allahım...
Bir "Kulhuvallahi" bilirim dualardan,
Bir de "Yarabbi şükür" demeyi doyunca,
Bir kere oruç tutmam ramazan boyunca,
Ama çekmediğim kalmadı sevdalardan.
Ben de günahkar kullarındanım Allahım!...
Ez jî evdekî te yî gunehkar im Xwedêo…
Tenê “Qulhuwelahî” dizanim ji nav diayan,
Û zanim bêjim “Şikir ji Xwedê re” gava têr bibim.
Rojekê ji rojîya remezanê nagirim,
Lê ya nemayê anîye serê min evînîkê.
Ez jî evdekî te yî gunehkar im Xwedêo!..
Peki burda ne yapacağız? Bu dağ başında? Ne olacağız?
Olduğumuz yerde, olduğumuz gibi, yani her gün, her an değişken, yani sürekli bir oluş içinde, yaşamaya devam edeceğiz. Bugüne değin olduğu gibi. Belki daha fazla.
O günü beklerken?
O günü beklerken de konuşacağız, tartışacağız, beklemesini öğreneceğiz, bekleyeceğiz.
Evet. Bekleyecek bir şey olduktan sonra..