Siyasi istiklal kavgası İzmir ve Lozan'da bitti. İktisadi istiklal kavgası Türkiye baştanbaşa, öz Türk eliyle işletilinceye kadar sürecektir.
Bizim için asıl olan miras, ne mâzidedir, ne de Garp'tadır; önümüzde çözülmemiş bir yumak gibi duran hayatımızdadır. Onu yakaladığımız, onun meseleleri üzerinde durduğumuz, onlarla yoğrulduğumuz, bu meseleleri fikir hayatımızın zarurî yol uğrakları gibi değil, temeli olarak kabul ettiğimiz zaman tarihin en hususî coğrafyamızın bize yüklediği büyük role erişeceğiz. O zaman "devam"ın zinciri tekrar içimizde bağlanacak ve biz muasır dünyada, birleştirici çehremizle ve bu çehreyi teşkil eden hayat çerçevesi ile kendimize lâyık yeri alacağız. Birbirini anlamayan iki âlemin ortasında, bir düğüm noktasında yaşamış olmanın bize yüklettiği zahmetler, o zaman gerçek ve ön safta hayatın nimetleriyle ödenecektir.
Çok okumakla aydın olunmaz şüphe yok ki. Ama, az okuyarak da aydın olmak zordur. Sorun bir 'miktar sorunu' olmaktan çok bir 'ufuk sorunu'dur elbette. Ufuksa, öteki'ne açılmak demektir; ötekine açılmak kişioğlunu aydınlatır, farklı kılar, yumuşatır. Ona, inandığını sarsmayı, gerektiğinde şüphelenmeyi, gerektiğinde de değişmeyi öğretir. Kendisi gibi düşünmeyenleri mühürleyip, etiketleyip bir daha onların sözüne dönmemenin yanlışlığını kavratır.
Bireyselliği aşan nostaljiler vardır. Burada insan kendi biyolojik gençliğini özlemez, bütün bir hayat tarzına, bir değerler sistemine, kaybolmuş bir uygarlığa özlemle bakar. Kültürel bir nostaljidir böylesi.
10/10
8 günde okudu
·2025 24. kitabı
