Nedense hayatta bir müddet beraber yürüdüğümüz insanların başına bir felaket geldiğini , herhangi bir sıkıntıya düştüklerini görünce bu belaları kendi başımızdan savmış gibi ferahlık duyar ve o zavallılara , sanki bize de gelecek belaları kendi üstlerine çektikleri için , alaka ve merhamet göstermek isteriz .
Fakat bunu düşünürken yalnız o adamların dışlarına bakarız ; onların da birer kafaları , bunun içinde ,isteseler de istemeseler de işlemeye mahkum birer dimağları bulunduğunu , bunun neticesi olarak kendilerine göre bir iç alemleri olacağını hiç aklımıza getirmeyiz .
Sen olmadan benim varlığımdan ne çıkar
Ama sen yoksun işte
Bense bütün insanlar gibi ha varım ha yoğum
Yine sana çıkıyor bütün yollar
Yine bütün iki kere ikiler dört ediyor
Dönüp dolaşıp aynı yere geliyorum