Alper
@_Alper_
Ne aşağıda teselli var, ne yukarıda.
Bir tek biz varız. Küçük, kimsesiz,
çabalayan, birbiriyle savaşan bizler.
Kelimenin tam anlamıyla tensel aşk, yani sadece dış bir görüntüden doğan üreme arzusu ve bunun gibi zihnin özgür kararıyla değil de başka bir nedenden doğan her tür aşk kolayca nefrete dönüşür, tabi bu aşk bir tür delilik değilse (ki böyle bir aşk çok daha kötüdür). Böylece ahenkle değil de ahenksizlikle beslenir.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Öyleyse yaşamımızda anlama yetimizi, yani
aklımızı elimizden geldiğince mükemmel kılmak bizim için her şeyden daha faydalıdır. Hatta en büyük insani mutluluk, yani kutluluk bundan ibarettir.
Korkarım bizler ancak faun ve satirlere benzeyen
tanrılar ya da yarı-tanrılarız, ilahi olanın hayvanlarla birleşmesi sonucu ortaya çıkmış iştah yaratıklarıyız ve bir noktada utancımızın kaynağı hayatımızın ta kendisidir.
Bizler bir şeyi arzularken onun iyi olduğuna hükmettiğimiz için arzulamayız, tam tersine o şeyi arzuladığımız için ona iyi deriz; dolayısıyla kaçındığımız bir şeye de kötü deriz. O halde her birimiz neyin iyi, neyin kötü olduğuna ve neyin daha iyi, neyin daha kötü olduğuna ve de neyin en iyi, neyin en kötü olduğuna kendi duygularımızla karar veriyoruz, yani salt kendi bakış açımızla bir değerlendirme yapıyoruz. Böyle olunca da açgözlü bir adam kucak dolusu gümüşe iyi derken yoksulluğa kötü diyebiliyor. Hırslı bir adam ün kazanmaktan başka hiçbir şey istemezken, utanç kadar da hiçbir şeyden çekinmiyor. Kıskanç bir insana başkasının
mutsuzluğu kadar cazip gelen başka bir şey yokken, başkasının mutluluğu kadar da üzücü gelen başka bir şey olmuyor; yani işin aslı, her birimiz herhangi bir şeyin iyiliğine, kötülüğüne, yararlılığına ya da yararsızlığına kendi duygularımızla karar veriyoruz.