Beyda
@_Beydaydin
Yazar, toplumdaki objektif olmayan yargılara dikkati çekmek istemiş bu romanıyla. Aslında kitabın belli bir konusu da yok. Ki zaten yazar böyle bir amaç gütmemiş. Fakat bir insanın önce kendine sonra hayata karşı bu denli yabancılaşabildiğine şahit olacaksınız. Kimi zaman ilk görüşte, kimi zamansa bize göre "yeterli" süre geçtikten ısınamadığımızı belirtiriz bir insan için. Peki nedir kriterler? Bazen suskun, bazense vurdumduymaz oluşu, bazen çok konuşması, bazen duygularını belli etmemesidir insanları ondan uzaklaştırmaya sebep gösterilen. "Duygu"nun tanımı nedir peki? Herkesçe aynı oranda ve aynı şekillerde hissedilen, hissedildiği aynı tepkilerle gösterilen midir duygular? Farklı görüşler, farklı düşünceler, farklı hisler, farklı davranışlar, farklı alışkanlıklar. Önemli olan bu kadar farklılığın arasından asıl olanı kavrayıp, meselenin özünü konuşabilmektir. Taraf tutmadan, yargılamadan, kestirip atmadan düşünebilmektir. "Ben olsam" la başlayan birçok cümle kurarız her gün. Gerçekten kendimizi bir başkasının yerine koymak bu kadar mı kolay? Düşünelim. "Ben olsam" diye başladığımız hayat bize ne kadar yakın? O hayatı tüm ayrıntılarıyla tanıyor muyuz? O yaşamın geçmişini de aydınlık ya da karanlık yönleriyle biliyor muyuz? Bizim "küçük" olarak tanımladığımız bir olayın, ondaki tesirinin farkında mıyız? Üzerine düşünüp tartışmaya değer bir kitap. İyi okumalar dilerim...
Reklam
Gurur ve Önyargı
İki tehlikeli duygu...
Önyargı çok şey kaybettirebilir insana lakin bu kavram durduk yere kendi başına şekil alabilen bir duygu değildir. Bu kavram her insanda belli bir yer tutmaktadır. Yer tutan her duygu bir insandan başka insana doğar. İnsan doğası herkeste farklı gözlemlenen bir kavramdır. Gurur ve Önyargı, pek çok insanda farklı yollarda aynı mevsimde konaklama yapmaktadır. Her giden insan gelen insan için boşluk bırakır. Geri insan dönmek bu yüzden çoğu zaman imkânsız bir boyut kazanır.
Gurur kısmını Darcy, önyargı kısmını Elizabeth üstlenmiş bu romanda. Kitabın sonunda Darcy kibrini ve gururunu bıraktı, Elizabeth ise önyargısını. Peki akıllarda bir soru ya bu duygulardan hiç kurtulamasalardı veya kurtulamıyorsak (kendimize yöneltelim bu soruyu). Geç kaldığımız ya da kaybettiğimiz şeyler; gururumuzdan, önyargılarımızdan ya da kuruntularımızdan daha mı değersiz?
Günümüzde iletişimsizlik diye bir sorunumuz var maalesef. Birbirimizi dinlemekte, anlamakta güçlük yaşadığımız bir çağdayız. Buna çözüm bulacak, eksiklerimizi giderecek ve ilişkilerimizi yeniden düzenleyecek bir eser. Kitapta en şerefli varlık insan; zafiyet ve kabiliyet yetenekleri yönüyle ele alınıyor. Okurken pek çok ayetle karşı karşıya kalmakta insanı kendine getiriyor. "İnsan bu, su misali kıvrım kıvrım akar ya," demişti büyük Üstad Necip Fazıl. Evet kıvrım kıvrım su gibi, sabit değil değişken, statik değil dinamik, her gün farklılaşan, gelişen ya da gerileyen, büyüyen, ihtiyarlaşan; düşüncelerinin bir anı, başka bir anını tutmayan, aciz ama aciz olduğu kadarda büyüklenen bir varlık. İkili ilişkilerde dikkat etmemiz gereken ahlaki noktalara değinen, yol gösterebilecek nitelikte bir eser.
Kitabın yazıldığı zamana bakıp bu günümüze baktığımda hayatın tekerrürden ibaret olduğunu bir kez daha gördüm. Sadece isimler değişmişti, şekil değişmişti, biraz mekan değişmişti fakat insan aynıydı. Yaptırımlar, uygulamalar, dayatmalar hatta halkın verdiği tepkiler bile aynıydı. İçerlendim doğrusu. Deneme olamayacak kadar derin, bir çok konuyu ihtiva eden, sosyolojik ve psikolojik açıdan dünde, bugünde ve yarında 'bu ülke'yi anlatan güzide bir eser. Tarihin tozlu raflarından çıkmış tüm gerçekliği ile bize anlatıyor. Zamanında hayran olduğumuz "aydınlar" aslında kim analizlerini yaşayan bir gözle bize sunuyor. Tüm ideolojilere hakim Avrupa'nın edebiyat alanına fazlasıyla hakim bu yüzden de yaptığı tespitler ile tam onikiden vuruyor. Ne şiir bizim şiirimiz ne roman bizim romanımız hepsi üzerimize uygulanan ideolojilerin bir parçası. Özümüzden o kadar uzaklaşmışız ki kitapda yer alan kelimeleri anlamak için bir sözlüğe ihtiyaç duyuyor insan. Kafamı toparladığımda tekrar okuyacağım.
Bugüne kadar okuduğum kitapların içinde benim için özel yerini aldı Kalbin Simyası. Tam bir başucu kitabı.Doğduğumuz andan itibaren tin(ruh) yani kalp dünyanın kirinden nasibini almaya başlar. Lakin bunun farkında bile olmaz. Ne Zaman ki ben/lik olarak üzüntüye gark oluruz işte o zaman bir şeylerin ters gittigini anlarız. Pek azımız bunun çözümünü önce kendimizi düzeltmekten geçtiğini anlar. Zira başkalarını suçlamak herzaman bizim için daha kolaydır. İşte Kalbin Simyası, bu farkındalığa ulaşmamız için önümüze açılan bir kapı ve doğruya erişmek için bir pusula.. Kısacası;Bizi insan olmak rotasından koparan ne varsa tek tek tespit edip bunları nasıl bir ustalıkla yeniden yoluna koymayı öğretiyor. Okurken sürekli ben/liğimi yoklamamı sağlayan nefis bir eser.
Reklam