Fatih
@_Fidelio
Her şeye sahipsin patron, ama bir şey eksik: delilik. Bir erkeğin biraz deliliğe ihtiyacı vardır, yoksa asla ipi kesip özgür olmaya cesaret edemez.
Çiçek pasajı, namı diğer Hristaki Pasajı, Naum Tiyatrosu'nun yanmasından sonra onun yerine kurulmuştu. Naum Tiyatrosu deyip geçmeyin, bir zamanlar Avrupa'nın en ünlü operacılarının, tiyatrocularının, şarkıcılarının sahne aldığı, dönemin padişahlarının temsilleri izlemeye geldiği bir tiyatro. Padişah geleceği zaman, Beyoğlu'na, yani o zamanın Grande Rue de Pera'sına kırmızı halılar serilirmiş. O sahneyi bugün gözümün önüne bile getiremiyorun. 1870 yangınında pek çok binayla birlikte Naum Tiyatrosu da kül olunca, dönemin ünlü bankerlerinden Hristaki Zagrafos Efendi, boş arsayı satın almış, mimar Cleanthe Zanno'yu görevlendirerek, 1876 yılında tamamlanan, orijinal adı Cité de Péra olan çarşıyı yaptırmış. 1930'larda çiçek mezatlarının burada yapılmasıyla Çiçek Pasajı adını alan bu bina, Beyoğlu henüz bu kadar kirlenmemişken, henüz bu kadar karışmamışken, henüz eski İstanbul'un aykırı bir parçası iken sanatçıların, şairlerin uğrak yeriymiş.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Sonra... Sonra nasıl olsa düzelirdim. Bütün bu yaşananlardan sonra düzelebilir miydim? Neden olmasın, değişen koşullara en yüksek düzeyde ayak uydurabilen canlı organizma insan değil midir? Yoksa evrimin en üst basamağında olabilir miydik?
Askerlik sürem boyunca her gün karaladığım 4'lüklerden biri. Şiirden pek anlamasamda hoşuma gittiği için burada paylaşmak istedim.
BEN (1)
Uzun bir tirad aldım kendime duygularıma tercüman,
Perde kapandı oldum hep sonda kalan,
Prova etmiştim halbuki bunları yaparsam bunlar olur diye,
Zihnim dolu fakat boş bir tiyatro sahnesi bırakmışım geriye.
Herkes aynı şeyin ihtiyacını duyar bu hayatta,
Kimi çırpınır, kimi çalışır, kimiyse anında elde eder hatta,
Eleştirmeye yadırgamaya gerek yok hepimiz aynıyız,
Tek perdelik bu oyunda rol kesip düşünen hayvanlarız.
08.06.2023
Ankara
Beyoğlu.. Bütün çabalara rağmen güzelliği gitmeyen yer; İstanbul...Tarih
Doğan Apartmanı'nın üç kişinin güçlükle sığdığı antika asansörüne binip aşağı indikten sonra, Şah Kulu Bostan Sokağı'nı takip ederek, Tünel'in yakınlarına çıktım. Burası Galata ile Pera'nın iç içe geçtiği yerdi. Zaten Galata ile Pera'yı birbirinden ayırmak ne kadar doğru olurdu ki? Baksanıza Beyoğlu Caddesi'nin ortasında yer alan lise binamız bile Galata Sarayı olarak kurulmuştu. Galata, kendini koruyan surlarıyla yüzyıllarca önemli bir ticaret merkezi olmayı sürdürürken, Pera, mezarlıkların ve bağların yer aldığı kırlık bir bölgeymiş. Bu bağlık, bahçelik tepeliğe yerleşik yaşamın gelmesini sağlayan ilk adım Fransızlar tarafından atılmış. Fransız Sarayı olarak adlandırılacak olan elçilik binası XVI. yüzyılın sonlarında bu bölgede inşa edilmiş. Fransızları, Venedikliler, Hollandalılar, Ruslar ve İngilizler izlemiş. Elçiliklerin çevresine ticaret erbabı da konutlarını yaptırmaya başlayınca, şu anda üzerinde yürümekte olduğum Pera'nın, günümüzdeki adıyla Beyoğlu'nun doğumu gerçekleşmiş.
Bize verilmiş bir tek yaşam vardı; bu armağanı, en yakınlarımız bile olsalar başkaları için harcamaya değer miydi?
Belki böyle bir ikileme girmek de yanlıştı. Hem kendin hem de başkaları için yaşamak mümkün olabilirdi; dengeyi ayarlamak koşuluyla.