Cengiz Aytmatov, insan tabiatının tüm derinlikleri ve çıkmazlarıyla her romanında ayrı bir kurgu ama her seferinde muhteşem bir olay örgüsüyle anlatan eşsiz bir yazar.
Diğer bütün romanları gibi yine insanda iz bırakan,duygusal buhranların yoğun olduğu, sert bir gerçekçilikle yazılmış ve yine çok "mutsuz" bir sonla biten kitap fakat bence bu kitap zirve çünkü kitap boyunca çok fazla farklı karaktere temas ediyor ve dine,tarihe,psikolojiye,sosyolojiye,etiğe yani insan ve hayata dair neredeyse her şeyi sorguluyorsunuz.Bu yönleriyle duygusal bünyelere zarar verebilir ama dünyanın karanlık yüzünü bu kitaptan daha iyi anlatan bir başkası var mıdır bilemem..
"Biz hep, nerede çok para verirlerse orada değil, bize nerede ihtiyaç varsa orada çalıştık.Şimdi çalışma sırası, kalkınmaya katkıda bulunma sırası, gençlerin olmalı.Hiçbir işe yaramıyorlar, hiçbir şeye saygıları yok,tutundukları hiçbir şey yok!" diyordu yaşlılar.Birbirlerini anlamamaktan kaynaklanan nesiller arasındaki uyuşmazlık, giderek daha da artıyor ve bütün ağırlığıyla vicdanların üzerine çöküyor.