Her aşk insana bir şeyler katar veya eksiltir. Hiç kimse o aşkı yaşamadan önceki insan olarak kalmaz. Buna olumlu şeyler de dahildir, olumsuzlar da… Bazı ilişkiler insanı yıpratır, eksiltir, çok şey alıp götürür. Bazıları ise bir hayat katar, insan sevdiğinden çok şey öğrenebilir, onunla birlikte yeniden büyüyebilir. Asıl mesele ise, bir ilişki bittikten sonra siz aynı kişiyseniz o aşk, aşk değildir. Sadece birlikte geçirilmiş bir zaman kaybıdır...
Kitabın bu satırlarında, çocukları kendi zevkimize göre yetiştirmememiz gerektiği vurgulanmış. Onlar sizinle aynı takımı tutmak, aynı renkleri, aynı yemekleri veya aynı oyunları sevmek zorunda değiller. Sizin istediğiniz mesleği seçmek zorunda da değiller. Bırakın çocuklar kendi hayatlarını, kendi istedikleri renklerle boyasınlar...
Allah bizi sadece yemek, içmek için, bu dünyanın güzelliklerini sömürmek, dahası dünyaya kötülük etmek için yaratmış olamaz. Hepimizin bir varoluş amacı vardır. Kimimiz insanlığa faydası olacak işler yapmaya çalışırız, kimimiz bir çocuğa umut oluruz, kimimiz ise bizden sonraki nesillere yol gösterecek eserler bırakırız. Ama illa ki bir şeyler yaparız, günlerimiz sadece nefes alıp, anın tadını çıkarmak olmamalıdır...