"Benim ümidim... Yağını nereden alıyor? Fitilini kimler tazeleyip yakıyor? Bilmem, bilmem... Fakat, bu umut benim tek gıdamdır. Bu umut benim yaşama gücümün en son parıltısıdır." (sf. 109)
YabanYakup Kadri Karaosmanoğlu
Atmosferde kayıp biten yıldız hafifliği kadar düşüm,
Yokluğunun dayanılmaz boşluğunda
Alevlerle üşümüşüm.
Mevsim güneş saçsa,
Toprak çiçek açsa,
Ne çıkar?
Yoksa senin gülüşün,
Renksizdir, mehtapsız deniz zifirisi kadar;
Âlemin görünüşü...